In de Vietnam-oorlog was dit de tune van de Amerikaanse radiozender maar je kunt deze uitspraak ook gebruiken voor iedereen die hier in zijn of haar pyjama over straat loopt! Vietnam, het land van de conehoedjes en tig miljoen motorbikes. In 3 weken trekken wij van Zuid naar Noord-Vietnam en snuiven we cultuur in Saigon, liggen we op het strand in Nha Trang, bezoeken we het paradijs van Halong Bay en zijn we onder de indruk van Sapa.

Tour of Duty
Het is al warm als we 's middags in Ho Chi Minh City (oftewel Saigon) aankomen. We checken na lang zoeken in bij een hotel waar ze een prima aanbieding hebben: 1,5 uur lesgeven per dag en je krijgt je accommodatie gratis. Nou, dat gaan we maar eens uitproberen de dag daarna!! Maar niet voordat we eerst een citytour gedaan hebben. Alle hoogtepunten van de stad worden aangetikt en we beginnen bij het War Remnants Museum dat ons alles leert over de Vietnam-oorlog in de jaren ‘50 en ‘60. We komen er achter dat de Amerikanen (in de serie ‘Tour of Duty' nog afgebeeld als helden) helemaal niet zo'n lieverdjes waren. Op de meest verschrikkelijke manieren hebben ze 3 miljoen onschuldige Vietnamezen gemarteld en omgebracht en zijn er 2 miljoen op gruwelijke wijze verminkt. In het museum hangen verschillende foto's van Vietnamese mannen, vrouwen en kinderen die als gevolg van o.a. de napalm en Agent Orange (een soort giftige vloeistof die vanuit de vliegtuigen naar beneden gegooid werd) verminkt en misvormd zijn. We zien zelfs enkele embryo's op sterk water. Als schuld voor hun wandaden betalen de Amerikanen nu elk jaar miljoenen dollars aan Vietnam maar dit neemt niet weg dat de mensen voor hun leven getekend zijn! Je krijgt bijna een hekel aan de Amerikanen als je ziet tot wat ze in staat waren...
Na dit museum bezoeken we in vogelvlucht het Reunification Palace (het huidige Presidentieel paleis), de Notre Dame (weer die Franse invloeden) en een markt waar de Vietnamese vrouwen je vastgrijpen en waar de ‘You buy me something' ons om de oren vliegt. 's Avonds is het dan zover en gaan we samen met een Amerikaans stel op weg naar het schooltje om 2x 45 minuten les te geven. Nou ja lesgeven, die goede oude Mr. Miyagi wilde dat we naar de kinderen schreeuwden, vier zinnen een kwartier lang herhaalden en om alles nog een beetje kracht bij te zetten kregen we ook nog een microfoon in de handen geduwd en dat terwijl er in één ruimte twee docenten met elk 20 kinderen zaten. De kinderen kregen dit dag in dag uit en je kunt je voorstellen dat het gruwelijk saai is. Het was een complete aanfluiting en we waren dan ook blij dat we na die 2x 45 minuten konden gaan. Wij hadden een gratis overnachting te pakken maar lieve mensen in Nederland: wij kunnen trots zijn op ons onderwijssysteem!
De laatste dag in Saigon gaan we met een georganiseerde tour mee naar de Cu Chi tunnels. Deze tunnels werden in de Vietnam-oorlog door de Vietcong gebruikt als schuilplaats tegen de Amerikanen. In totaal bestrijken de tunnels een lengte van 250 kilometer op een diepte van 3 tot 10 meter en het is gewoon beangstigend om te zien hoe smal ze zijn (50 bij 60cm). Voor ons toeristen hebben ze de tunnels iets groter gemaakt (60 cm breed en 1.30 meter hoog) maar zelfs dan is het nog beangstigend. Tijdens deze erg interessante excursie lopen we door de tunnels, zien we hoe de Vietnamezen boobytraps maakten voor de Amerikanen en zien we zogenaamde ‘airholes' die in de vroege ochtend gebruikt werden om de rook uit de ondergrondse keukens weg te laten lopen zodat de Amerikanen dachten dat het dauw was. Die Vietcong was zo dom nog niet; ruim 15 jaar hebben ze ondergronds geleefd zonder dat de Amerikanen ze te pakken konden krijgen. Maar een pretje was het absoluut niet! Relaxen en Floating barretjes
Na 3 maanden reizen was het in Nha Trang dan eindelijk zover: strand en zee! We hebben drie dagen in Nha Trang doorgebracht waar we verbleven bij de familie Tram Anh. Een superlieve familie die ons 's morgens wat extra's meegaven voor het ontbijt en 's avonds konden we een hapje met de hele familie mee-eten. Die dagen hebben we niks anders gedaan als aan het strand gelegen, gevolleybald met de locals, goedkoop bier en wodka-jus gedronken in één van de gezellige barretjes en een boottripje gemaakt. Deze boottrip was achteraf erg hilarisch omdat we op een zondag gingen en dan zijn ook de meeste Vietnamezen vrij. We werden dus op een boot gepropt met 60 Vietnamezen en nog 3 toeristen. Een dag lang hebben we gezwommen, gesnorkeld en werden we voorzien van een verschrikkelijk smerige zelf gebrouwen whisky door een compleet dronken Mr. Miyagi 2 in de floating bar op het water. De Vietnamezen hebben ongeveer 314 pogingen gewaagd om ons op de boot aan de karaoke te krijgen maar wij kozen liever voor een duik in het water (met oordoppen want de karaoke was niet om aan te horen! Nog erger dan de voorrondes van Idols, Popstars en X-Factor bij elkaar). Ha Hoi An
Door deze drie dagen van compleet relaxen konden we er weer tegenaan en namen we een verschrikkelijke nachtbus naar Hoi An; een erg leuk stadje dat bekend staat om de 200 kledingmakers die daar zitten. Ook Siets kon hier niet aan ontkomen en heeft een jurk laten maken voor de aanstaande bruiloften in Nederland. Hoi An zelf hebben we verkend met Nicolas en Carmen, een leuk stel uit Uruguay en Spanje. We hebben een rondje gemaakt door de straten met kleurrijke huizen in Franse stijl en ook de plaatselijke markt is bezocht. Hier zagen we vrouwtjes in pyjama vechten voor de verse vis uit de rivier. Ze gingen zelfs zo ver dat we vrouwtjes zagen die de vis uit de mand van andere vrouwtjes stalen. 's Avonds zijn we op aanraden van veel toeristen (en Dirk) in Café 43 terecht gekomen en hebben we ‘Wie ben ik' gespeeld terwijl het bier daar een luttele 3000 Dong (nog geen 15 cent) kostte. Een erg leuke en gezellige avond die we de dag daarna samen met Nicolas en Carmen nog eens over gedaan hebben.
In Hoi An hebben we verder nog een dagje cultureel verantwoord de Marble Mountains bezocht; vijf bergen die vroeger eilandjes waren in de zee met verschillende grotten waar de Vietnamezen tijdens de Vietnam-oorlog geschuild hebben. We eindigden deze dag op een strand dat volkomen uitgestorven was.. Een prima afsluiting van leuk Hoi An.

Pirates of Halong Bay!
Na een dagje rondwandelen in Hanoi, de hoofdstad van Vietnam, gaan we de dag daarna met een busje volgepakt met 16 toeristen naar Halong Bay. Halong Bay is een turkooisgroene baai met bijna 2000 eilanden bestaande uit verschillende karstgebergten. We krijgen op ons mooie cruiseschip een super-de-luxe kamer toegewezen en ook de boot zelf is bijna te luxe voor onze begrippen. We varen de haven uit en meteen duikt het ene na het andere kleine eilandje voor onze neus op. Het lijkt wel of we echt in de film Pirates of the Caribbean terecht zijn gekomen! Als lunch krijgen we verschillende vissoorten en salades voorgeschoteld, van inktvis tot garnalen en alles smaakt even lekker. Boven op het dek genieten we van het uitzicht voordat we met een kleiner bootje naar een immense grot varen die ooit door de Franse kolonisten ontdekt is. Na deze onderbreking springen we in de kayak en peddelen we rond verschillende eilandjes waar we mensen in hun gammele huisjes op het water zien wonen en leven. De tour is nog maar net begonnen en voor ons nu al geslaagd als we midden in de baai voor anker gaan en vanaf het bovenste dek het water inspringen. Ondertussen worden we belaagd door vrouwtjes met hun drijvende winkel maar we laten ze mooi voorbij varen. Als we uit de douche komen zien we dat we inmiddels de enige boot zijn die tussen de eilanden doorvaart en krijgen we een schitterende zonsondergang voorgeschoteld.
Als diner staat een cursus ‘loempia vouwen' op het programma: we moeten onze eigen loempia's maken wat best prima resultaten geeft. Ook deze keer genoeg vis en salades en het is wederom erg lekker. 's Avonds krijgen we als afsluiting een voetmassage en relaxen we met zijn allen op het bovendek van de boot. Dag 1 is meer dan geslaagd! De volgende dag staan we vroeg op voor het ontbijt en meren we aan bij Cat Ba Island waar wij kiezen om een trekking te lopen naar een berg van waaruit we een prima uitzicht hebben over het eiland. We verheugen ons het meeste op het tweede deel van deze dag: Monkey Island. Een onbewoond eiland waar wij met zijn negenen zouden zitten. Onze gids was alleen een beetje lamlendig, waardoor het uiteindelijk bleek dat we hier met nog 20 luidruchtige Vietnamezen zouden zitten. Uiteindelijk hebben we nog best lol met ze gehad omdat we ons 's avonds gewaagd hebben aan karaoke waarbij we natuurlijk loeihard (en vals) Hotel California van The Eagles gezongen hebben. Maar niet voordat we de rest van de middag lekker op ons strandbedje gelegen hebben, een kaartje gelegd hadden en genoten van een super-de-luxe en uitgebreide BBQ! Het was de bedoeling dat we een happy hour zouden krijgen maar onze gids was nergens te bekennen en met pijn en moeite konden we nog een fles rijstwijn krijgen waardoor Scott, een Ozzie die deze avond zijn verjaardag vierde, er nog maar een fles wodka doorheen had gegooid.
Het was ook Scott die besloot dat de bouw van een aantal bungalows ter plekke gestaakt zou worden omdat hij e.e.a. aan bouwhout gebruikt heeft voor het kampvuur op het strand! Met een relaxed muziekje erbij hebben we, na bij de karaoke alle Vietnamezen weggejaagd te hebben, er een gezellige avond van gemaakt op het strand. We hebben Scott en MacKenzie (twee Ozzies) ook even de nodige geografische kennis bijgebracht want ze vertelden ons dat ze een trip gingen maken door Europa maar dat ze niet naar Holland gingen. Wel bezochten ze Duitsland en Amsterdam....
Samen met drie Amerikanen en twee andere Australiërs hebben we vreselijke lol gehad en uiteindelijk doken we om 1 uur onze rieten bungalow in om 's morgens om half 6 alweer gewekt te worden door... jawel, karaoke en een kukelende kip.
Na het ontbijt werden we opgehaald met een bootje dat ons naar Cat Ba Island terug bracht van waaruit we weer op ons cruiseschip sprongen om nog een dikke 2 uur door de baai van Halong Bay te varen voordat we gingen lunchen in Halong City. Om 5 uur 's middags zijn we weer terug in Hanoi en kunnen we terugkijken op een tour die als één van onze hoogtepunten tot nu toe geteld kan worden!! In het begin waren we erg angstig dat het echt massatoerisme zou worden maar dit gevoel hebben we gelukkig niet één keer hoeven ervaren. Schattig Sapa
Als we 's morgens heel vroeg in het noorden van Vietnam, Sapa, aankomen worden we aangesproken door een klein vrouwtje in traditionele kledij. Zij vraagt ons of we met haar mee willen naar haar dorp maar in eerste instantie slaan we haar aanbod netjes af met een ‘maybe tomorrow'. De dag daarna staat ze voor ons hotel te wachten en besluiten we met haar en haar zus mee te gaan. Bao en Zai, de twee zussen, zijn afkomstig van de Black Hmong-stam die hoog in de bergen van Sapa op erg primitieve wijze leven. Bao vertelt ons dat de mannen hun keuze op de vrouw laten vallen aan de hand van hun kleding; heb je mooie, kleurrijke kleding aan dan vraagt de man of je met hem wilt trouwen (aparte manier dachten wij zo). Zo trouwde Bao op haar 17^e en Zai zelfs op haar 14^e.
Tijdens de 6 uur durende tocht lopen we met zijn vieren door de prachtige rijstvelden en worden we getrakteerd op schitterende uitzichten. Af en toe is het flink soppen tussen de rijstvelden en modder maar de tocht is werkelijk prachtig. Bao en Zai zijn twee ontzettend lieve en schattige vrouwtjes die niks anders doen als lachen en bezorgd zijn over Siets omdat ze om de tig passen uitglijdt. We lunchen bij een lokale familie thuis in de keuken en na veel bergen op en af komen we rond 4 uur 's middags bij het huis van Bao aan. Hier maken we kennis met haar vier kinderen en zien we hoe erg Bao en haar gezin in armoede leven; de twee jongste kinderen hebben niet eens een broek aan, de wc is letterlijk een zwijnenstal, stoelen en tafels heeft ze niet, net zoals een douche en een fatsoenlijk bed of een keuken. Toch weet Bao elke keer weer een lach op haar gezicht te toveren. We worden door haar nichtje (de dochter van Zai) en haar oudste dochter meegenomen de rijstvelden in terwijl Bao begint aan het eten. Als ook de man des huizes thuis komt kunnen we aan tafel. Het is bijna hartverscheurend om te zien dat wij met Bao en haar man eten terwijl de kinderen toekijken! Wij eten bewust zo min mogelijk *wat eigenlijk een belediging is voor Bao en haar gezin* maar we willen dat de kinderen ook te eten krijgen. Alleen als we klaar zijn met eten wordt het eten opgeborgen in het enige kastje dat ze hebben en hebben de kinderen alsnog niks gehad, op wat rijst na. We hadden in Sapa twee zakken met zuurtjes gekocht en die hebben we ze 's avonds bij het vuur gegeven en binnen no time hadden ze één zak al leeg. Van de man krijgen we zelfgemaakte rijstwhisky en net zoals al de vorige whisky's die we gehad hebben, smaakt deze ook weer naar ieeek. Rond 9 uur gaan we naar ons bed: het bed dat bestemd is voor de vier kinderen maar zij slapen nu met zijn allen bij pa en ma in bed zodat wij in hun bed kunnen slapen. Het woord bed is misschien al teveel want het is gewoon een houten plank zonder matras maar de ervaring maakt alles goed. 's Morgens om 6 uur staan wij op terwijl de hele familie al vanaf 4 uur in touw is. We beginnen ons ontbijt met.. een kommetje BIER! Je kunt je ontbijt maar ergens mee beginnen. Na het ontbijt nemen we afscheid van Bao, haar kinderen en Zai en lopen we met zijn tweeën terug naar Sapa. Een pittige tocht *vandaar dat Bao en Zai niet mee wilden* en tegen de middag zijn we weer terug. Deze kleine impressie is een poging tot het beschrijven van hoe we het gehad hebben maar zelfs dan is het nog moeilijk; des te meer beseffen we dat we blij mogen zijn in Nederland te leven en op zijn minst een redelijke goede toekomst te hebben. Dat kunnen de kinderen van Bao, die elke dag in hetzelfde kapotte vodje lopen en vanwege geldgebrek niet naar school kunnen, niet zeggen...
De andere twee dagen verkennen we te voet de omgeving van Sapa, bezoeken we de zaterdagmarkt waar Hmong, Zao en Zay-stammen bij elkaar komen om hun spullen te verhandelen en proberen we wat te relaxen samen met Becca omdat haar broer, Justin, een ernstig ongeluk met een scooter gehad heeft en in het ziekenhuis ligt. Becca, Justin en Jessica hebben we in Halong Bay ontmoet en samen met hen zijn we met de nachttrein naar Hanoi teruggereisd; voor Justin een ontzettend onprettige en pijnlijke reis en voor ons lastig om afscheid van hem te nemen maar we hopen dat hij snel genoeg opknapt!! Morgenvroeg vertrekt onze vlucht naar Bangkok. We hebben besloten om niet terug te gaan naar Laos omdat de busreis vanuit Hanoi naar Laos een gruwelijk lange en helse rit schijnt te zijn. Zo hebben we nu een dikke week langer om in het zuiden van Thailand lekker te relaxen. Thailand here we come!