Cambodja, het land met misschien wel de meest tragische en verschrikkelijke geschiedenis van Azië. Een land dat na 1979 opnieuw opgebouwd moest worden en waar je nu nog steeds de gevolgen van ziet: nauwelijks ouderen, veel bedelende kinderen en veel mensen met een verminkt gezicht of missende ledematen. Toch hebben wij ook het mooie en vrolijke Cambodja gezien de afgelopen anderhalve week. Cambodja, een land met een verschrikkelijk verleden maar met een geweldig vriendelijke bevolking...

Khmer Rouge en Pol Pot
Als we 's avonds laat in Phnom Penh, de hoofdstad van Cambodja, aankomen ontmoeten we Pleunie, een oud-collegaatje van Gijs van de Twinkeling, waar we anderhalve dag gezellig mee optrekken. Na een kort rondje Royal Palace - de huidige residentie van de nog jonge koning van Cambodja - gaan we naar de Killing Fields. Voordat we vertellen hoe indrukwekkend dit was, eerst een stukje geschiedenis om alle gebeurtenissen en horror hier te begrijpen..

Tussen 1975-1979 was de Khmer Rouge, onder leiding van Pol Pot, aan de macht in Cambodja. Ze streefden een communistische ideologie na waarbij alle steden werden ontruimd en de mensen werden gedwongen om op het platteland te leven en werken. Er bestonden 2 klassen: ‘the Ancients' - de mensen die al op het platteland leefden en in hun ogen dus goed waren - en ‘the New People' - alle hoogopgeleiden en stadsmensen die in hun ogen heropgevoed moesten worden. De mensen hadden niks meer te vertellen en ze hadden te luisteren naar de wil van ‘Angkar', de onzichtbare organisatie van de Khmer Rouge. Zo werden al hun persoonlijke spullen afgenomen, families van elkaar gescheiden en moesten de mensen 16 uur per dag werken. De voedselvoorziening was niet genoeg en de mensen leefden onder erbarmelijke omstandigheden en stierven dan ook van uitputting en honger. Naar schatting zijn er tussen de 2 en 3 miljoen mensen gestorven in deze 4 jaar, terwijl de totale bevolking van Cambodja 7 miljoen mensen bedroeg. Ook werden mensen opgesloten, gemarteld, ondervraagd en vermoord. Het Tuol Sleng museum was oorspronkelijk een middelbare school, maar de Khmer Rouge heeft deze gebruikt als gevangenis (S-21) en martelkamer. Het precieze aantal gevangenen is onbekend, maar schattingen lopen uiteen van 14.000 tot 20.000 mensen (dit dus alleen in Phnom Penh!). De gevangenen zijn later in het uitroeiingskamp Choeung Ek - the Killing Fields- omgebracht. Om kogels te sparen sloeg de Khmer Rouge kinderen dood door ze tegen bomen aan te slingeren of bij ouderen de hoofden in te slaan met de achterkant van geweren. Ook doodbloeden werd veel toegepast. In totaal zijn er zo'n 19.500 killing fields in Cambodja te vinden.
Bij de Killing Fields hangen verschillende bordjes met ‘keep silent' maar die hoeven ze eigenlijk helemaal niet op te hangen; je wordt vanzelf doodstil door alleen al na te denken wat hier heeft plaatsgevonden. Een groot monument met duizenden schedels en botten herinnert aan de gruwelijkheden die hier hebben plaatsgevonden. Met een wee gevoel in onze maag lopen we hier een tijdje rond.
Dit weeë gevoel wordt nog eens versterkt als we de dag daarna (als we alweer afscheid hebben genomen van Pleunie) met zijn tweeën het Tuol Sleng-museum bezoeken. We bekijken allereerst een documentaire over de gevangenis waarbij een Cambodjaanse vrouw centraal staat. Totaal gedesoriënteerd en verward komen we uit de documentaire en lopen we door de vier gebouwen van de gevangenis. We lopen door kleine hokjes van 1 bij 2 meter waarin gevangenen wachtten welk lot hun te wachten stond, we zien de martelkamers met enkel een bed en de bloedvlekken op de vloer zijn nog zichtbaar. Het meest onvoorstelbare is nog dat de vier hoogste leiders van de Khmer Rouge pas in 2007 (!) terechtgesteld zijn en het ergste van alles is nog dat de aanstichter van dit alles, Pol Pot, zijn straf heeft ontlopen omdat hij in 1998 stierf. Deze mensen hebben altijd ontkent van het bestaan van de gevangenis en de Killing Fields af te weten... Na het bezoeken van deze gevangenis hebben we een halve dag nodig om bij te komen van deze gruwelijke gebeurtenissen.
's Avonds op het terras in Phnom Penh zien we verschillende kinderen met mandjes boeken voorbij komen. Zij moeten die boeken dan verkopen en het geld gaat vervolgens naar hun moeder. Zo komt Kally, een meisje van 13, bij ons aan tafel om ons boeken te verkopen. We raken met haar aan de praat en bieden haar een drankje aan. Ze accepteert het en neemt even plaats, totdat ze haar moeder in het vizier krijgt en meteen opstaat. Het is gewoon aangrijpend om te zien dat zo'n kind elke avond moet werken na schooltijd en dat de moeder het geld opstrijkt. Ondanks dat we haar wat drinken gegeven hebben voelt het machteloos omdat je ze bijna niet kunt helpen (in ieder geval niet door ze geld te geven). Ook in die zin maakt Cambodja na drie dagen al een enorme indruk op ons...

Wat en half Wat
Na de gruwelijkheden van de Khmer Rouge in Phnom Penh bussen we de dag daarna door naar Siem Reap voor een dagje tempelen... In Siem Reap bevindt zich Angkor Wat, één van de zeven wereldwonderen (de teller staat al op 3 nu). Siem Reap is een erg gezellig stadje en in alle vroegte bezoeken we het tempelcomplex rondom Angkor Wat. We hoeven jullie natuurlijk niet weer te vertellen dat ook deze tempel in de steigers stond! Ongeveer 7 uur wandelen we in de brandende zon over het gigantische tempelcomplex dat in de 13^e eeuw gebouwd werd als mausoleum voor de heersende koning. Persoonlijk waren wij meer onder de indruk van Angkor Thom en Ta Phrom dan van Angkor Wat. Na het bezoeken van Angkor Wat brengt onze tuktuk-driver ons naar Angkor Thom, het grootste tempelcomplex. Vooral Bayon, een tempel met 216 hoofden die je constant aan lijken te kijken maakt veel indruk op ons. Elke heersende koning probeerde de voorgaande koning af te troeven door een nog indrukwekkendere tempel te bouwen. Deze koning is in zijn opzet in onze ogen in ieder geval geslaagd.
We nemen een breakie op de Barstreet in Siem Reap omdat het gewoon te heet is en we (alweer) voortbewegen op ons eigen zweet. Aan het einde van de middag bezoeken we Ta Phrom, een halve Wat die door mechanische verwering (ja Daan, weer een lesje Aardrijkskunde) van boomwortels uiteen gevallen is. Je ziet dan ook overal grote bomen vanuit en door de tempels omhoog groeien. Deze tempel is bij de buitenstaanders vooral bekend van de film Tomb Raider (of was het tumpri-jder, Bart?). Ze zijn een poging aan het doen om het bouwwerk in zijn oude staat te herstellen maar het lijkt eerder op een nogal amateuristisch Lego-bouwwerk. We zijn dan ook blij dat we het nu nog in de vervallen maar originele staat hebben kunnen bezoeken.De hele dag hadden we een superlieve tuktuk-driver die ons na het bezoeken van dit alles zijn dorpje liet zien en we zagen zijn megakleine huisje waardoor we hem iets meer gegeven hebben dan hij vroeg en hij als een kind zo blij was. 's Avonds hadden we afgesproken met Michelle, een oud-collegaatje van Siets van het casino die we per toeval bij Angkor Wat tegenkwamen. Helaas was zij ziek maar we hebben we gezellig gegeten en gekletst met haar vriendin. De dag daarna namen we afscheid van het gezellige Siem Reap en gingen we bepakt en bezakt richting het zuidwesten van Cambodja: Battambang.

Bootje varen en brommertje rijden
De boottocht van Siem Reap naar Battambang schijnt één van de mooiste tochten van Cambodja te zijn. In 8 uur varen we over het grote Tonlé Sap-meer en passeren we complete drijvende dorpen. Ongelofelijk dat mensen zo op het water kunnen leven in mini-bootjes die dienst doen als huizen. Niet alleen huizen drijven op het water, we zien ook scholen, politiebureaus, postkantoren, tempels en supermarktjes op het water drijven! Terwijl wij over het water varen in ons gemotoriseerde bootje zwemmen kinderen in datzelfde water, wordt er in hetzelfde water de was gedaan en fungeert dit water ook als kook- en drinkwater voor de locals. Als we bij een tussenstop in één van die drijvende dorpjes naar de wc gaan (een houten huisje met een gat erin) komt dat rechtstreeks in hetzelfde water terecht; voor ons dus geen duik in dit water..
Na een flinke stortbui komen we in Battambang aan en gaan we meteen door naar de Vietnamese ambassade om ons visum te regelen. Helaas zijn ze dicht dus moeten we maandag terug en dan is het karwei binnen een half uur gepiept.
Ondanks dat Battambang de tweede stad van Cambodja is, is het maar een grauwe en saai uitziende stad. We huren een motorbike om de omgeving te verkennen. Het plan was om een toeristisch rondje te doen langs de tempels, de killing caves en de bamboetrein maar na één tempel die we bereiken door naar de top van een berg te klimmen houden we het voor gezien. De killing caves worden ook nog door ons bezocht maar ze staan zo slecht aangegeven en informatie wordt er nauwelijks gegeven op een hoop bordjes met ‘donation please' na. Dan maar off-road; de rest van de dag nemen we kleine, onverharde weggetjes en komen we door verschillende plattelandsdorpjes waar we elke keer weer hartelijk ontvangen worden door de kinderen maar ook de ouderen roepen vrolijk naar ons. Dit is het Cambodja dat we wilden zien!!
Na twee dagen Battambang nemen we de bus terug naar Phnom Penh waar we voor de laatste avond Cambodja neerploffen bij hetzelfde restaurantje als de eerste keren in Phnom Penh. De laatste avond brengen we door samen met een Nederlandse jongen en Belgisch meidje onder het genot van een Ankor biertje. Inmiddels zijn we na een toeterende busrit met een stel kakelende Cambodjaanse vrouwtjes aangekomen in Saigon, oftewel Ho Chi Minh City, Vietnam. De komende 3 weken zullen we dit land gaan ontdekken.

Op dit moment zijn we alweer 3 maanden onderweg en willen we via deze weg iedereen bedanken voor alle superleuke mailtjes en reacties (hoe onzinnig ook) op onze reislog! Elke keer als we een nieuwe verhaal, video of foto's plaatsen zijn we zo benieuwd wat voor reacties we krijgen. Dus.. Keep on going dan blijven wij de verhalen schrijven!!!