Het moment dat we voet op Mexicaanse bodem zetten gaat gepaard met een klein juichmomentje: het zevende en laatste continent is bereikt! Op je 30e (in Gijs zijn geval dan) kunnen zeggen dat je alle zeven continenten ter wereld bereisd hebt is toch wel een dingetje. Het is tevens het begin van 5 weken reizen door Centraal-Amerika waar we beginnen in klein Amerika: Playa del Carmen.

Amerikaanse enclave in Mexico
Als we de dag daarop over 5th Avenue lopen in Playa del Carmen voelen we ons echt in Amerika en niet in Mexico; allemaal Amerikanen die met bandjes om de arm lopen van verschillende resorts en dan het ene nog groter dan het andere. Playa is een prima beginpunt van onze reis omdat ons hostel aan het strand ligt en we om de zoveel minuten een duik kunnen nemen in het helderblauwe water. Verder is het toeristische duidelijk niet echt ons ding en gaan we snel genoeg naar Tulum waar we de eerste Maya-ruïnes bezoeken. De ruïnes van Tulum zijn de enige die direct aan het water liggen waardoor je een gaaf uitzicht hebt over de Caribische Zee. De hordes toeristen denken we er voor het gemak maar even niet bij maar dat wisten we van tevoren als je naar Yucatan gaat, het meest toeristische deel van Mexico.Haaaaaaai
Vorig jaar in Mozambique lukte het ons door te sterke wind niet maar dit jaar gingen we voor de herkansing: zwemmen met walvishaaien in de buurt van een heerlijk eiland, Isla Mujeres. We slapen in het Pocna Hostel; een relaxed hostel met een eigen strand vol hangmatten en ’s avonds de nodige entertainment. Isla Mujeres (vrouweneiland) is maar een klein eiland waardoor je het wandelend met gemak rond kunt en is in veel opzichten al minder toeristisch; het strand is minder overbevolkt, er liggen geen boeien in het water ter afbakening van het zwemgedeelte en we zien meer en meer locals in plaats van toeristen. Wat ons opvalt is dat de Mexicanen misschien wel het meest vriendelijke volk zijn dat we tot nu toe tegen zijn gekomen. Ze roepen op elke straathoek ‘Hola’ of ‘Buenas dias’ en willen graag een praatje met je maken. Wat een vrolijkheid en vriendelijkheid! Maar waarvoor we naar Isla Mujeres zijn gekomen heeft maar één doel: de whale sharks. ’s Morgens vroeg vertrekken we met een Mexicaanse familie, twee gezellige Engelse meiden en twee arrogante Israëlische meiden op weg naar de plek waar de whale sharks moeten zitten; zo’n dik uur varen uit de kust. Hadden we tijdens al onze andere reizen best wel zeebenen, deze keer bleek dat dus echt niet zo te zijn. Allebei hebben we een aantal keren de visjes extra eten gegeven maar gelukkig gaat dat gevoel redelijk snel over als je in het water ligt. Rondom onze boot zie je de immense beesten al zwemmen en dan denk je wel even ‘moet ik daar zometeen écht tussen zwemmen?’ Samen met een gids ga je met zijn tweeën het water in en zwem je echt rakelings boven of naast die gi-gan-ti-sche beesten! Van een baby van ‘maar’ 4 meter tot een behoorlijk grote volwassen whale shark van 18 meter, we hebben zo dicht in de buurt van ze gezwommen dat we ze aan konden raken. Wat een GIGA kick was dat zeg!! Dan vergeet je het feit dat je jezelf hondsberoerd voelt door de zeeziekte meteen. Je voelt je zo ontzettend klein want als je weet dat hun bek alleen al 1,5 meter breed is en hun kieuwen net zo groot zijn als je zelf bent dan ben je behoorlijk nietig naast zo’n gigant. Toch voelt het super relaxed om met die beesten in het water te liggen omdat zij zich blijkbaar niks van ons aantrekken. Wat een hoogtepunt van onze reis, nu al…
Maya dat zei ik toch?
Na een aantal heerlijk relaxte dagen bussen we verder naar het niet toeristische stadje Valladolid waar we midden in het centrum in een super hostel terecht komen met eigen tuintje en een heerlijke sfeer. Vanuit hier verkennen we in een aantal dagen de omgeving van Valladolid met de nodige Maya-ruïnes. We beginnen bij het midden in de jungle gelegen Ek Balam en vanaf één van de overblijfselen van Ek Balam hebben we een schitterend uitzicht over de jungle en de Maya-ruïnes. Heerlijk om weer eens ergens te lopen waar je geen hordes toeristen ziet. Die hordes toeristen zijn er natuurlijk wel bij één van de zeven wereldwonderen: Chitchén Itza, waar we de volgende dag naartoe bussen. Gelukkig komen de hordes (en ook echt hordes) toeristen pas rond het middaguur en zijn wij er ’s morgens al heel vroeg waardoor we het hele complex bijna voor onszelf hebben. Chitchén Itza is bij de meesten misschien bekend als het centrum van de Maya-kalender waarbij het hoofdgebouw ‘El Castillo’ centraal staat. Dit gebouw bestaat aan elke kant uit 91 treden en de hoofdingang heeft er één meer waardoor het totaal uitkomt op 365 treden. Die 365 treden geven de jaarkalender weer. Elk jaar tijdens de lente en herfst equinoxen *hierbij staat de zon loodrecht boven de evenaar* zie je onder aan de trap het hoofd van de slang en als je dan aan de zijkant van El Castillo staat zie je dat precies op het tijdstip van die equinox er een hele slang ontstaat. Knap staaltje werk van de Maya’s en daar blijft het niet bij. Als je recht voor het gebouw staat en je klapt wordt het geluid op een hele aparte manier weerkaatst. Over het hele terrein hebben de Maya’s allemaal van dit soort kunstjes uitgehaald en dat in die tijd. Dik drie uur lopen we hier rond voordat het zwart ziet van de toeristen en we de bus terugpakken naar het rustige Valladolid met al haar brede straten en beschilderde huizen. Chichén Itza; toeristisch maar erg indrukwekkend.. Tussen de Mayacultuur door bezoeken we, hoe Hollands, op een gammel fietsje ook nog een aantal cenotes. Het verhaal gaat dat één van die cenotes *soort van waterbassins, meestal onder de grond* ontdekt is doordat een varken ooit zo zwaar was dat die door de grond zakte en de oorspronkelijke bevolking er op die manier achter kwam dat er een heel grottenstelsel onder de grond zat. Of het waar is weten we niet maar het water was in ieder geval heerlijk verkoelend om in te zwemmen omdat de buitentemperatuur met gemak boven de 35 graden uitkomt. Via de mooie koloniale stad Merida bussen we in een dag door naar de grens van Mexico om zo een mooie tijd in Mexico af te sluiten en een tijdje heel laidback te gaan doen in het enige Engelstalige land van Centraal-Amerika: Belize.You better Belize it!
Vaak waren tijdens onze reizen de verschillen tussen landen goed merkbaar wanneer we de grens van het ene met het andere land passeerden maar zo duidelijk als het passeren van de grens tussen Mexico en Belize hebben we het nog niet vaak meegemaakt. We ruilen de luxe bus met airconditioning *oké, ook deze kan wel eens een klapband krijgen* om tegen een gammele, afgedankte Amerikaanse schoolbus met kapotte banken en rijden Belize in met haar hobbelwegen en krakkemikkige huisjes. Door de klapband van de bus missen we de boot en komen we in het grensstadje Corozal terecht dat echt een meltingpot is van culturen. Het doet zowel Mexicaans, Jamaicaans als Amerikaans aan en even geen Spaanse hap-snap zinnen voor ons maar gewoon Engels. Blij dat we de dag daarna naar het laidback eiland, Caye Caulker, vol rastafari's kunnen en waar iedereen je (al dan niet lallend) de woorden 'Go Slow' toeroept. Caye Caulker is een echt backpackerseiland waar het leven zich overdag vooral afspeelt of op het water of op 'The Split': het einde van het eiland dat tijdens een hurricane het eiland in tweeën deelde. The Split is anders dan andere stranden die we gezien hebben want iedereen verzamelt zich hier op een soort van pier en begint vooral al vroeg te drinken met op de achtergrond reggae-muziek. Wij chillen hier de nodige dagen samen met Clare en Joanne (de twee Britse zusjes die we ontmoetten tijdens de whaleshark-tour en waar we nu in Guatemala nog steeds mee reizen), onze buurtjes Tiffany en Erica *iedereen op het eiland kende haar door haar niet afmetende enthousiasme* en de twee super grappige Amerikaanse broers James en Johnny. 's Avonds bezoeken we met hen de bar waar we de ene na de andere dronken rastafari tegenkomen. Het gevaar van backpacken zonder plan is dat je dus te lang op dit eiland blijft hangen en dat gebeurde ons dus ook; de sfeer was er zo relaxed dat we niet meer weg wilden. Tijdens onze tijd op Caye Caulker hebben we niet alleen gechilled op het strand maar ook uren in het water gelegen. Eén dag gingen we met een tour mee met 'our brother from another mother' Caveman; een echte local met een klein bootje en ontzettend begaan met het koraal en alle dieren in de zee. Samen met Caveman zwommen we tussen de manatees (een soort van zeekoeien), schildpadden, pijlstaartroggen, nurse sharks maar ook door een scheepswrak. Wat een belevenis en hoe gaaf om uren rond te zwemmen in een groot aquarium.The Blue Hole
Lang over gepraat en gedroomd en ook al was het een behoorlijke rib uit ons lijf, onder het mom van 'once in a lifetime' hebben we het toch gedaan: we zijn gaan snorkelen en duiken in de Blue Hole. De Blue Hole is zo'n 300 meter breed en meer dan 160 meter diep. Wat de Blue Hole nu zo anders maakt dan andere divespots is dat hier de zogenaamde sharkshower zit; een groot aantal haaien (van hammerhead tot reefsharks) dat de Blue Hole als permanente woonplaats heeft en zich op tig meter diepte voeden en wassen. Daarnaast is de Blue Hole één van de weinige plaatsen waar je onder water de stalagtieten kunt zien al moet je daar wel voor naar een diepte van 30 meter en dat is wat Gijs gedaan heeft. Siets hield het iets meer aan de oppervlakte met snorkelen maar ook daar is genoeg te zien. Na drie duiken, oneindig veel vissen en met een grove kick van het duiken in de Blue Hole keren we na een volle dag op het water weer terug richting Caye Caulker. De allerlaatste avond sluiten we af met een gezellig en gigantisch diner samen met alle leuke en lieve mensen die we op dit eiland ontmoet hebben. Weer een eilandje dat we in ons hart gesloten hebben en hopen dat we hier ooit nog eens terug mogen komen. Al is het alleen al om de mentaliteit, de heerlijke koffie's, de gezellige mensen en het mooie weer met prachtig uitzicht.

Inmiddels zitten we alweer in Guatemala maar de dingen die we hier beleven bewaren we nog even voor over drie weken tot het volgende verslag! Hasta luego and go slowwww...

* Klik hier voor de foto’s van Mexico en dit is de link voor de foto's van Belize...