De laatste twee weken van onze reis door Nieuw-Zeeland bezoeken we het Noordereiland. Het verschil met het Zuidereiland wordt al snel duidelijk: veel meer mensen, minder heuvels en minder grote afstanden te bereizen. Toch zitten we op het Noordereiland ook niet stil en sluiten we Nieuw-Zeeland af met een gezellig weerzien met de Amerikaanse Becca...

‘Our Place'
De dag dat we aankomen met de ferry op het Noordereiland bezoeken we meteen het meest bekende museum van Nieuw-Zeeland: Te Papa. Te Papa is Maori voor ‘Our Place' en die naam slaat zowel op Nieuw-Zeeland als ook op onze plaats op aarde. In de vier uur die we in dit museum rondlopen komen we op een interactieve manier heel veel te weten over het ontstaan van de aarde, de werking van de aarde, de flora en fauna op aarde en weten we nu van alles over de geschiedenis van Nieuw-Zeeland met haar bevolking. Een geweldig museum waar de meeste musea nog een puntje aan kunnen zuigen (zelden zagen we een museum dat zo interactief is en zo toegankelijk. Ze vragen namelijk geen entree).

De volgende dag maken we een stadstour die ons langs de vele hoogtepunten van Wellington brengt. Zo bezoeken we het Parlementsgebouw waar we een soort 2^e Kamerdebat meemaken en zoals het voor Nederland geldt, zo geldt het ook hier: die politici moeten leren naar elkaar te luisteren zonder als een kip zonder kop door elkaar heen te tetteren. Verder brengt de honderd jaar oude, rode Cable Car ons naar het topje van een berg waar we een mooi uitzicht hebben over Wellington en van daaruit lopen we via de Botanic Gardens weer naar het stadscentrum. 's Avonds nemen we een voorproefje op Zuid-Amerika als we ons in een kroegje met Spaanse livemuziek tegoed doen aan nacho's met pittige tomatensaus.

Flying high in the sky
Het plan was om na Wellington de Tongariro Alpine Crossing te lopen maar vanwege slecht weer en gevaarlijke omstandigheden ging dit niet door en zijn we doorgereden naar Taupo. Niks vervelends want Taupo staat bekend als ‘skydive capital' van de wereld. Omdat skydiven ook weersafhankelijk is werd het een lastminute beslissing maar daar gingen we dan: in een heuse limo werden we naar het skydive center gebracht waar we de sprong vanuit een vliegtuig op 12.000 feet (vier kilometer) gingen maken! Na een korte instructie werden we in een veel te groot pak gehesen en samen met nog drie andere springers stapten we in een klein vliegtuigje. Toch apart om achterstevoren op te stijgen.. We hadden geluk dat het zonnetje er door kwam waardoor we een super uitzicht hadden op Lake Taupo, de bergen en Taupo zelf. Vol adrenaline gingen we naar de juiste hoogte en het was de beurt aan Gijs om als eerste uit het vliegtuig te springen.
Met een perfecte ondersteboven jump met het gezicht naar het vliegtuig ‘vielen' ze uit het vliegtuig voor een vrije val van ruim 40 seconden! WAUW!! Een onbeschrijfelijk vet gevoel om de wolken, Lake Taupo en de grond met een snelheid van 200 km/h op je af te zien komen. Na de vrije val werd de parachute opengeklapt en door middel van een canopy (zigzaggend door de lucht) landde Gijs na een paar minuten weer veilig met de billen op de grond! Inmiddels was ook Siets uit het vliegtuig gesprongen en in tegenstelling tot de bungy was er geen zenuw of aarzeling te bekennen en was het volop genieten. Wat een gevoel van vrijheid!!! Lee, de instructeur van Siets, liet haar ook nog even de parachute besturen voordat ook zij weer veilig (kont eerst..) op de grond terecht kwam. WE WILLEN NOG EEN KEER!! De rest van de dag lopen we met ons hoofd nog in de wolken en genieten we keer op keer na van de sprong; weer een adrenalinerush in Nieuw-Zeeland!

Rotorua oftewel ‘Rotovergas'
Na een heerlijke nacht op de parkeerplaats bij een backpackers lodge gaan we uitgerust en vol nieuwe energie op weg naar Wai-O-Tapu, het thermale wonderland van het Noordereiland. Op weg hiernaartoe houden we de ramen van onze campervan stevig dicht want de geur die ons op dat moment al tegemoet kwam is met geen pen te beschrijven. Hou het maar op een dozijn rotte eieren. De reden hiervoor is dat het een vulkanisch gebied is vol met ingezakte kraters, koude en kokende poelen van modder, water en stoomwolken. Door die instorting van het aardoppervlak komen zwavelgassen vrij uit de grond en dit geeft die ongelofelijke stank die zo diep in al je poriën gaat zitten dat je het idee hebt drie dagen later nog naar rotte eieren te stinken. In Wai-O-Tapu bezoeken we eerst de modderbaden voordat we richting de Lady Knox Geiser gaan; een geiser die dagelijks (met een beetje hulp van de mens die er wat zeep ingooit) om 10.15 ‘uitbarst' en dan ongeveer een uur lang een 10-meter hoge waterstraal de lucht inspuit. In het park lopen we verder nog langs de Champagne Pool, Devil's Bath, Oyster Pool en andere kraters en grotten: allemaal verschijnselen die niet al te fris ruiken ondanks dat ze er wel bijzonder uitzien....
Als we 's middags bij de lunch de gids opbellen van de Tongariro Crossing krijgen we te horen dat het niet mogelijk is om de komende dagen de crossing te lopen vanwege hevige sneeuwval en slechte weersomstandigheden in de bergen. We balen er even van maar besluiten ons programma om te gooien en op weg te gaan naar de streek Coromandel in het noorden van het eiland.

Wie een kuil graaft voor een ander...
doet dat voor ons! En wel bij Hot Water Beach; twee uur voor en tot twee uur na eb is het hier mogelijk om je eigen persoonlijke hot pool te graven. De reden dat dit hier kan is dat het in een vulkanisch gebied ligt en onder het zand, op 2 kilometer diepte, ligt een vulkanische rots van 170 graden die zorgt voor opwarming van het grondwater. Gewapend met ons blik i.p.v. een schep gaan we naar het strand waar we ons eigen gat graven. Alleen worden we geholpen door een paar andere toeristen; als zij het voor gezien houden springen wij snel in hun gegraven hot pool en zo badderen we lekker in het warme water (ongeveer 40 graden) bij een buitentemperatuur van 16 graden! Het is een hilarisch iets om te zien dat mensen massaal met scheppen, flessen bier en wijn en in badpak of zwembroek hun eigen gaten gaan graven om daar in te kunnen baden.
In vier dagen hebben we de Coromandel Peninsula bezocht waarbij we ook een bezoekje brachten aan de Cathedral Cove, Coromandel Town en Thames voordat we in onze Lady Luck sprongen voor één van de laatste langere ritjes naar de Bay of Islands in het hoge noorden van het Noordereiland.

The Bay of Islands
Eén van de mooiste gebieden van het Noordereiland bestaat uit 144 eilanden en het zonnige weer, de relaxte sfeer en het gezellige badplaatsje Paihia zorgden ervoor dat wij hier 3 nachten in een supermooi guesthouse gezeten hebben. Deze dagen hebben we gechilled, gefietst, heeft Siets aan de conditie gewerkt door in de vroege morgen te gaan joggen, zijn we naar een mooie waterval gelopen, hebben we in de spa gelegen en maakten we een tour door de baai.
Bij deze tour op een catamaran hebben we een groep dolfijnen inclusief jongen gezien. Het plan was om met de dolfijnen te gaan zwemmen maar doordat ze jongen bij zich hadden was het onverantwoord, zowel voor de dolfijntjes als voor ons. De jongen zijn namelijk erg speels en willen alleen maar met de toeristen spelen. Hierdoor vergeten ze zich bij de moeder te voeden (dit gebeurt de eerste 18 maanden elke 3 minuten, 20x per uur, dag in, dag uit) waardoor ze onderkoeld kunnen raken (omdat hun huid nog erg dun is) en kunnen sterven. En mocht er gevaar dreigen dan gaat de moeder er vandoor en laat ze het jong alleen waardoor deze kans loopt opgegeten te worden door haaien.
Helaas hebben we geen walvissen en orka's gespot terwijl ze met enige regelmaat toch hier voorkomen maar de tour verder was een goede afsluiting van het Noordereiland.
Op de weg terug naar Auckland zijn we bij het Waipoua Forest gestopt; dit is een oerbos met immens grote Kauri-bomen. Dit bos is de thuisbasis van de Tane Mahuta, de ‘koning van het bos' en de grootste overgebleven Kauri-boom van het land; ruim 51 meter hoog met een omtrek van bijna 14 meter. Een cursusje ‘treehugging' was hier dus wel op zijn plaats maar met zijn tweeën kom je niet ver...

Big City Auckland
In Auckland nemen we afscheid van Lady Luck (je krijgt toch een bepaalde bonding met zo'n campertje) en maken we ons op voor een erg leuk weerzien met de Amerikaanse Becca. Haar hebben we op de Halong-Bay tour in Vietnam ontmoet en zij is de zus van Justin, de jongen die een zwaar scooterongeluk kreeg in Sapa, Vietnam. De laatste dagen van onze tijd in Nieuw-Zeeland slapen we bij haar in het appartement en samen met haar verkennen we Auckland.
Becca neemt ons mee naar Muriuuai Beach, ook wel black beach genoemd omdat het bestaat uit zwart zand afkomstig van de vulkaan Mount Taranaki die 17 miljoen jaar geleden is uitgebarsten. Verder bezoeken we samen met haar ook nog het Auckland Museum, Mount Eden, drinken we de nodige wijntjes en biertjes bij een wijn- en bierproeverij, eten we heerlijk Indiaas in één van de vele foodcourts die Auckland rijk is en kijken we een typische Maori-film. Zelf maken we een gratis Citytour (a.k.a. verkooptour voor één van de vele busmaatschappijen hier) in een ‘hop on-hop off' bus. Hierbij zien we verschillende highlights van Auckland; van de Skytower en een herdenkingsmonument tot de skyline en een wandeling aan een heel lijp teugje over de Harbour Bridge. De laatste avond gaan we samen met een vriend van Becca nog wat drinken in een bar om de leuke tijd met haar af te sluiten. Becca, thanks for those lovely days in Auckland!!
Na zes weken rondgereisd te hebben in onze Lady Luck, het Zuider- en Noordereiland gezien te hebben, daarbij bijna 6000 kilometer aan asfalt afgelegd te hebben en van de 42 nachten er 33 ‘wild' of illegaal gekampeerd te hebben, sluiten we weer een hoofdstuk af. Morgen vertrekken we naar Frans-Polynesië, een eilandengroep in de Stille Oceaan waar we gaan relaxen op één van de vele bountystranden. La Orana Mo'orea (Hello Mo'orea)!

Graag willen we dit verhaal opdragen aan Jacqueline omdat we weten dat zij altijd zo van onze verhalen kon genieten...