Wereldreis of Wereldse reis?!

             ‘On the day we arrive on this planet, There's more to see than can ever be seen,
                                   more to do, than can ever be done. And more to find, 
                                                           than can ever be found.'
                                                                    (The Lion King)

Daar zitten we dan; op tien kilometer hoogte boven de Atlantische Oceaan tijdens onze vlucht die ons terug brengt naar waar we een dik jaar geleden onze reis begonnen: Londen! In 370 dagen hebben we in 4 continenten 20 landen bezocht, zijn we 31 keer de grens over gegaan, hebben we op ontelbaar verschillende plaatsen geslapen en uren doorgebracht in bussen, treinen en vliegtuigen.  
We hebben al eerder beschreven dat een jaar reizen voelt als in een rollercoaster stappen die keer op keer zijn rondjes maakt zonder dat je zin hebt om uit te stappen. Het enige wat wij in die rollercoaster gedaan hebben is gegild, gelachen en vooral heel veel genoten van alles wat aan ons voorbij schoot. Genoten van elk moment dat we op reis waren en genoten van alle verschillende culturen met haar extravagante en bijzondere mensen. Genoten van de overweldigende natuur in vooral Nieuw-Zeeland en Zuid-Amerika en ook genoten van het gezelschap van verschillende nationaliteiten waar we soms een dag, soms een week maar soms ook drie weken mee gereisd hebben. Mensen met bijzondere, hilarische maar ook emotionele verhalen. Wat zouden wij graag willen dat deze rollercoaster in onze tuin stond zodat we, wanneer we thuis aan het ‘normale' leventje gewend zijn, zo nu en dan weer in konden stappen voor een klein rondje...  
Tijdens onze reis hebben tig mensen ons gevraagd (zowel thuis als op reis) wat nu onze leukste landen en favoriete plaatsen zijn die we bezocht hebben en de meest indrukwekkende dingen die we in dit jaar gedaan hebben. Lang hebben we er over na moeten denken want een jaar is bijna niet te beschrijven, laat staan op te sommen en veel dingen zijn niet te vergelijken maar we hebben toch een poging gewaagd dus hierbij een kleine opsomming van de mooiste, leukste, engste en meest ontroerende momenten tijdens onze reis afgelopen jaar:
Favoriete landen

1. Antarctica
2. Maleisië
3. Nepal, Thailand, Ecuador en Bolivia (sorry, een echte nummer 3 kiezen was te moeilijk)

Mooiste en favoriete plaatsen

1. Het eiland Moorea op Frans-Polynesië
2. Khao San Road in Bangkok, Thailand
3. Cuverville Island en Neko Bay, Antarctica
4. Halong Bay in Vietnam
5. Baños, Ecuador
6. Boven aan de zonnepoort bij Machu Picchu, Peru
7. Het eiland Koh Yao Noi, Thailand
8. Buenos Aires, Argentinië
9. De beelden van Ahu Tongariki op Paaseiland
10. De rijstvelden van Sapa, Vietnam
11. Abel Tasman National Park, Zuidereiland Nieuw-Zeeland
12. Het schattige dorpje Nong Kiaw, Laos

Kippenvelmomenten

1. De vijf minuten stilte op Neko Bay, Antarctica
2. Toegezongen worden door de kinderen van Braille Without Borders, Tibet
3. Bovenop cactuseiland bij onze Salar de Uyuni-tour, Bolivia
4. Het Nederlands volkslied horen tussen 20.000 Maleisiërs voor de WK-finale in Kuala Lumpur, Maleisië
5. Lijkverbrandingen bij Pashupatinath in Kathmandu, Nepal
6. Zonsondergang bij Ahu Tahai op Paaseiland
7. De stilte bij het Tuol-Sleng museum en de Killing Fields in Phnom Penh, Cambodja
8. Zonsopkomst bij de Taj Mahal, India
9. Het aanzien van de Iguazu-watervallen, Brazilië en Argentinië
10. Met zijn tweeën over de Chinese muur lopen, China

En we kunnen er nog wel veel en veel meer opnoemen zoals de mijnen in Potosi (Bolivia), de Bangkwan gevangenis in Bangkok (Thailand), de Cu Chi Tunnels in Saigon (Vietnam), het zien van de Mount Everest en de kora die de toegewijde Tibetanen dagelijks lopen rondom de Jokhang Tempel in Lhasa, Tibet.

Adrenaline rushes

1. Bungeejumpen in Queenstown, Nieuw-Zeeland
2. Gibbon Experience, Laos
3. Beklimming en naar beneden sleeën van de Villarrica Vulkaan, Pucón, Chili
4. Skydive in Taupo, Nieuw-Zeeland
5. Level 4, 5 raften in Pucón, Chili
6. Fietsen van de Death Road in La Paz, Bolivia
7. Zwemmen met pijlstaartroggen op Moorea, Frans-Polynesië
8. Kaartjes kopen voor de cricketwedstrijd van het jaar in Jaipur, India
9. Gijs behaald zijn PADI-brevet op de Perhentians, Maleisië
10. Zwemmen in de pampas tussen de krokodillen, Bolivia

Alles rozengeur en maneschijn?!
Het is de reis van ons leven geweest en ondanks alle geweldige, mooie en leuke ervaringen zijn er natuurlijk ook dingen geweest die het reizen niet altijd even leuk gemaakt hebben. Neem bijvoorbeeld de brakke nachten in slechte nachtbussen, slapeloze nachten in Zuid-Amerika omdat je constant op je spullen moet letten, twee keer zijn we beroofd, asociale en snurkende kamergenoten, die tas op je rug die met de dag zwaarder leek te worden en op het einde ben je die vale vodjes van een kleren meer dan zat kunnen we je zeggen. Ondanks deze dingen hebben we ook erg veel hilarische momenten meegemaakt; een sandwich bestellen in Laos gaat namelijk nooit zoals het hoort, de taalbarrières waar we tegenaan liepen, wc's in China die niet meer zijn dan één groot gat waar iedereen naast elkaar zijn behoefte doet, de corruptie bij de Cambodjaanse grens, ons toneelstuk om onder een boete in India uit te komen, de weg vragen in Peru en een heel politiecorps dat je begeleid naar de juiste plaats, de Thai die op alles ja antwoorden (ook als ze nee bedoelen), Zuid-Amerikanen die nooit hebben leren hoofdrekenen en kijk niet verbaasd op als er midden in een restaurant een weegschaal staat *zowel in China als Argentinië* waar mensen zich massaal even snel komen wegen.
Een vraag die vaak gesteld werd was of dat we elkaar nog niet moe waren. Haha, nee! We hebben 370 dagen lang bijna 24 uur per dag bij elkaar op de lip gezeten en dat ging ons verbazingwekkend goed af. Natuurlijk heb je zo je kleine momentjes als het reizen even niet loopt zoals je wilt maar achteraf konden we daar ook weer om lachen. Dit jaar hebben we vooral erg veel lol en plezier gehad en zijn we superblij dat we dit met zijn tweeën gedaan hebben! Het mooiste aan het reizen was toch wel de mensen die je ontmoet, niet bij de tijd hoeven te leven en elke dag zelf kunt beslissen wat je wilt gaan doen en waar je zin in hebt. Kon het zo in Nederland ook maar zijn...
Terug naar waar het begon...
Vier jaar geleden, toen het besluit kwam om onze wereldreis vorm te gaan geven, zijn we op zoek gegaan naar een doel. Dat doel vonden we in Braille Without Borders en voor dat doel hebben we toen een jaar lang geprobeerd zoveel mogelijk geld in te zamelen. Het bedrag van €14.455,53 staat inmiddels op de rekening van Braille Without Borders maar we willen jullie graag vertellen waar jullie geld aan besteed is. Een groot deel is gebruikt voor de dagelijkse kosten om de school in Lhasa draaiende te houden; boeken, de braille drukkerij, onderhoud van de school en de kinderen, bedden, stoelen en tafels. Hetgeen waar wij bij dit project het meest trots op zijn is dat wij er met zijn allen voor gezorgd hebben dat één jongen in Kameroen, Daniël, in Zuid-India aan een intensieve opleiding kon beginnen aan het Braille instituut (http://www.bwb-iise.org). Inmiddels is hij afgestudeerd en is hij bezig om zijn eigen (en eerste in Kameroen) Braille drukkerij op te zetten zodat blinde kinderen van zowel de basis- als de middelbare school ook de mogelijkheid krijgen tot scholing. Hierbij hebben we ervoor gezorgd dat er in Kameroen nu iemand rondloopt die zijn droom verwezenlijkt ziet. Super bedankt allemaal hiervoor!!!
De thuiskomst
Voordat we echt aan onze allerlaatste vlucht naar Nederland begonnen hebben we eerst nog vier geweldig gezellige dagen in Londen gehad samen met Gela en Megan. Lang hadden we hier naar uitgekeken en wat hebben we gelachen! Deze dagen vlogen om: we wandelden door Londen, shopten er op los, hadden een behoorlijk zatte avond vol met wijn en bier, bezochten een erg leuke aparte markt en aten op onze allerlaatste avond van onze wereldreis een heerlijke Indiase curry. Guys.. Thank you so so so much and see you in april!
En dan onze geweldige thuiskomst op Weeze en terug in Leunen en Venray... Vaak dachten we aan hoe het zou zijn als die deuren van de aankomsthal open zouden gaan maar dat het ontvangst ZO GAAF zou zijn hadden we in onze dromen nog niet kunnen bedenken. Meer dan 60 mensen stonden ons met vlaggen, spandoeken en onder het muzikale genot van de joekskapel op te wachten. Na in de aankomsthal al een mooi feestje gebouwd te hebben *inclusief polonaise* gingen we in de Maasdal-bus richting de feestlocatie. Een dag is echt te kort om iedereen weer te spreken en verhalen uit te wisselen maar het is niet te beschrijven hoe leuk het was om iedereen weer te zien. Dit gevoel werd nog eens versterkt door een mooie carnaval en het rare is; we hebben na een week al het gevoel alweer eeuwen terug in Nederland te zijn. Toch blijft de drang naar reizen er altijd...
En nu? Voordat we gingen reizen was ‘Don't dream your life, live your dreams' de lijfspreuk van Siets.. Het mooie is dat, nu de ene droom vervuld is, deze altijd wordt opgevolgd door nog meer *nieuwe* dromen. Dromen genoeg alweer maar voorlopig blijven we lekker in ons gezellige en vertrouwde Nederland maar wie weet wat de toekomst ons brengt...

Als laatste *maar tijdens ons jaartje weg wel één van de meest leuke en fijne dingen* willen we iedereen SUPER bedanken die op welke manier dan ook ons op de hoogte gehouden heeft in het jaar dat we weg zijn geweest. Of het nu via onze site was waar we een groot plezier aan beleefd hebben om die te schrijven en alle foto's en video's te plaatsen, of de mail, Skype, Hyves of Facebook. Voor ons was het elke keer weer feest als we een berichtje van het thuisfront kregen *zowel serieus als ook zeker alle slappe wazel* en op die manier te weten wie we thuis achter gelaten hebben voor een jaar.

Xiexie, Thok Chay Che, Dhanyavaad, Shukriya, Khap Kun Kap, Khopjai, Of Kun, Cam Op, Terima Kashi, Thanks, Merci, Gracias en op zijn Nederlands gewoon BEDANKT!

El fin del Sudamérica!

Bizar! Dat is misschien het beste woord voor ons laatste reisverhaal op de site over onze belevenissen in deze vijf maanden Zuid-Amerika. Bizar ook omdat we over een paar dagen, na 370 dagen reizen, weer terug zijn in ‘ons' Nederland. En nog eens bizar omdat we zoveel beleefd, gezien en meegemaakt hebben in dit afgelopen jaar dat bijna niet is samen te vatten in een paar zinnen. El fin: het einde van onze reis om de wereld maar voor de laatste keer.. Genieten met hoofdletter G!
Chillin' in Chili
In ons vorige verhaal zeiden we dat jullie nog een aantal adrenalinerushes van ons tegoed hadden. Nou, die adrenaline hebben we gehad. Door de eerste mislukte poging om de Villarrica vulkaan te beklimmen waren we zo gedreven dat we besloten het nog een tweede keer te proberen. Wanneer we 's morgens om half 7 de deur van het hostel uitlopen zien we een strakblauwe hemel en ook uit de vulkaan stijgt een rookwolk recht omhoog op wat betekent: weinig wind. Met een goed gevoel vertrekken we weer naar de voet van de vulkaan en besluiten we als één van de enige groepen niet de skilift omhoog te nemen maar de eerste 400 steile meters te voet te doen. De vorige keer hadden we de crampons nog nodig vanwege het ijs op de berg, deze keer konden we het zonder crampons af. Ook de dikke truien en jassen waren niet nodig want het zonnetje brandt al vroeg op ons hoofd. We hebben een klein groepje en we hebben zelfs zo'n tempo dat we veel groepen die met de skilift gegaan zijn alsnog inhalen. Het uitzicht is adembenemend en na vier uur klimmen zijn we bijna 1500 meter gestegen en staan we aan de rand van de krater! Wauw! Boven op de top hebben we een 360º view over Pucón en haar omgeving en kunnen we in de krater kijken. Helaas zien we het lava niet door de dikke rookpluim die uit de vulkaan komt maar machtig is het wel. En het wordt nóg machtiger als we een uur later ons pak en een soort plastic pamper aantrekken die dienst doet al slee. We gaan namelijk vanaf de top naar beneden sleeën! In minder dan een half uur tijd glijden we met flinke snelheid de steile vulkaan af en komen we onder aan het einde van het ijs terecht. Heerlijk kleuteren en wat een gave activiteit is dit!! Absoluut één van de vele hoogtepunten van dit jaar.
Tijd om bij te komen van deze activiteit hebben we niet want de dag daarna staat er een mooi rafttochtje op het programma. Hadden we in Ecuador al een paar mooie rapids te pakken, hier in Pucón hebben ze klasse 3, 4 en 5 rapids. Samen met een knettergekke gids en een boot vol Australiërs gaan we de Rio Trancura op. De gids heeft al snel door dat wij actie willen en pakt bij elke keuze de moeilijkere rapid. Onderweg stoppen we nog een keer omdat er een rapid met categorie 6 aankomt en die mogen we helaas niet over. Wel springen we van een 8-meter hoge rots naar beneden in het water en komen we in een ‘wasmachine' terecht: een trechter waar verschillende stromingen bij elkaar komen. We houden het ook niet droog en voor Siets wordt het een keer zwemmen wanneer de boot flipt en zij eruit valt. Dit is de actie die we willen!! Na dik 1,5 uur op het water met tientallen rapids komen we heelhuids bij het kamp aan en wat staat er dan op je te wachten: bier en koekjes. Het kon slechter kunnen we jullie melden...
Tussen de adrenalinerushes door zorgen we voor een mooi kleurtje op onze huid door op het strand te vertoeven wanneer het zelfs zo heet is dat je je voeten brandt als je naar het water rent. En wat denk je? Op Antarctica zagen we helaas niet één orka maar hier in Pucón hebben we er wel één gespot! Wat een machtig beest!!! Check de foto voor het resultaat... Naast het strand relaxen we in de hangmatten bij ons hostel, eten we heerlijke sorbets en shoppen we er helemaal op los.
De laatste adrenalinerush komt een dag voordat we Pucón, na 10 dagen, gaan verlaten. Hydrospeed is de activiteit die we in de late namiddag ondernamen in de stromende regen. Gehesen in een 5,3mm wetsuit en flippers duiken we op onze bodyraft *een soort bodyboard waar je op ligt maar waarbij je handen in het bodyboard zitten* het heldere maar ijs- en ijskoude water in. Deze keer geen rapids 4 en 5, rapids met categorie 3 waren voldoende om een adrenalinekick te krijgen en geregeld water te happen. Omdat je met je hele lichaam in het water ligt merk je pas hoe sterk de stroming is en hoe hoog de golven zijn! Een aantal keer gaan we compleet kopje onder en komen we proestend weer boven maar hoe vet is dit!! Als we 's avonds aan het avondeten zitten begint ons hostel ineens te schudden en gaan de tafel en de lamp heen en weer. We kijken elkaar aan: aardbeving.. Het nieuws had ons 's middags al bereikt van een zware aardbeving in Chili en dit was dus één van de vele naschokken die we gevoeld hebben. Bizar! Tien dagen lang hebben we in Pucón gezeten en al deze activiteiten waren een mooie afsluiting van Chili voordat we met onze één-na-laatste bus de grens zullen passeren en naar onze laatste bestemming van Zuid-Amerika gaan: dé wijnstad van Argentinië; Mendoza.
The Grape Escape in Mendoza
Voor onze laatste week in Zuid-Amerika laten we ons backpackers bestaan achter ons en ruilen we het in voor het flashpackers bestaan (de luxere vorm van backpackers). In Mendoza hebben we een hostel geboekt met zwembad en gym en daar hebben we volop van genoten. Mendoza staat vooral bekend om haar goede Malbec-wijnen en lekker eten en drinken. Eén avond gaan we gezellig wat mojito's en biertjes drinken met Amina en Neil, twee Engelse Kenianen die vijf jaar geleden samen met Siets in Thailand in het vrijwilligersproject gezeten hebben en die ook aan het reizen zijn. De andere avonden spenderen we lekker chill en al barbecueënd bij ons eigen hostel aan het zwembad. Natuurlijk zijn we gekomen om de vele goede wijnen van Mendoza uit te proberen en vandaar dat we een dag een tandemfiets gehuurd hebben om het zogeheten ‘Wine Disney' van Argentinië te gaan ontdekken. Een tandemfiets hadden we in dit jaar nog niet uitgeprobeerd en het is echt hilarisch! Het duurt even voordat we de slag te pakken hebben maar daarna fietsen we de hele dag tussen de wijngaarden door en bezoeken we het wijnmuseum, een olijf- likeur- en chocoladefabriek, een biergarden en onderweg proeven we de nodige wijntjes bij verschillende wijnhuizen. Deze Malbec-wijntjes gaan er prima in en na ongeveer vijf likeurtjes en tig verschillende wijnen geprobeerd te hebben worden we op de terugweg behoorlijk melig op ons tandemfietsje; een heerlijke dag...
Op Siets haar 28^e verjaardag doen we exact hetzelfde als alle andere dagen *de wijntourdag uitgezonderd* en slapen we uit, ontbijten op ons gemak en plonzen en chillen de hele dag heerlijk aan ons zwembad. 's Avonds nemen we het er voor de laatste keer goed van als we in één van de meest levendige straten van Mendoza een heerlijke Argentijnse steak naar binnen werken samen met een fles wijn (nu zijn we de kenners...). Vooral voor Siets apart om haar, normaal toch vrij winterse, verjaardag in een korte broek op het terras tot middernacht te vieren! Voor ons allebei ook meteen een heerlijke en prima afsluiting van veelzijdig Argentinië én Zuid-Amerika...
Morgen zal een rare dag voor ons worden want wanneer we op het vliegveld van Santiago staan zullen we beseffen dat onze onvergetelijke reis van een jaar er bijna op zit. In Londen gaan we eerst nog vier dagen genieten met Gela en Megan, het knettergekke en gezellige stel die we in Laos ontmoet hebben, en doen we een drankje met Dominic, Rich en Johnny waar we op de Perhentians in Maleisië al wat feestjes mee gevierd hebben, voordat we onze laatste vlucht naar huis pakken. Nu kunnen we echt zeggen: tot over een paar dagen... in NEDERLAND!

* En voor de laatste keer... Hier staan de overige foto's van ons avontuur in Pucón (effe naar beneden scrollen) en voor ons weekje Mendoza moet je even hier klikken.

Patagonië en het Lake District

Een echte reisdip... Dat is waar we in terecht kwamen na onze onvergetelijke Antarcticareis. Beter kan het niet meer worden toch?! Het kostte ons de nodige dagen om weer te wennen aan het leven als backpacker, om deze ervaring achter ons te laten en weer door te gaan voor onze laatste maand. Dat we Ushuaia niet uitmochten bleek wel want eerst was de grens naar Chili gesloten en daarna werd onze vlucht eenmaal gecanceld *met als gevolg één nacht in een vier sterren hotel* maar uiteindelijk vertrokken we met dikke vertraging alsnog naar El Calafate. En daar werden we super ontvangen door Willem, Paulien, Nikkie en Marèse!!
Nog meer vallend ijs
Tot diep in de nacht hebben we met zijn zessen geborreld voordat we de volgende dag alweer afscheid namen van Nikkie en Marèse *met hen zijn we in Buenos Aires naar de tangoshow geweest en hebben we Oud&Nieuw gevierd*. Willem en Paulien hebben voor de komende dagen een auto gehuurd en na wat hilarische opstartproblemen (in El Calafate hebben ze alleen maar eenrichtingswegen en die staan niet of nauwelijks aangegeven) gaan we met zijn vieren op weg naar de Perito Moreno. Eén van de grootste gletsjers ter wereld met een breedte van bijna 7 kilometer, 30 kilometer lang en ongeveer 60 meter hoog.
Omdat we tegen het einde van de middag bij de Perito Moreno aankomen zijn de grote groepen toeristen al weg en hebben we het uitzicht bijna voor ons alleen. Het weer wisselt een beetje tussen regen en zonneschijn en als de zon zich laat zien licht het ijs echt felblauw op. Ongeveer 2 uur staren we ons blind op de gletsjer en zien we verschillende ijsbrokken, groot en klein, afbreken van de gletsjer. Doordat de gletsjer per dag zo'n 2 meter groeit hoor je hem voortdurend kraken en komen er constant brokstukken met een knal naar beneden. Tegen het einde van de middag rijden we weer terug naar El Calafate en 's avonds koken we met zijn vieren waarna we nog gezellig nakletsen in ons leuke hostel voordat we de volgende dag definitief afscheid nemen van Willem en Paulien *'Tot in Nederland, manneke en vrouwke'*
Bariloche: Circuito Chico, chocola en relaxen
Wij doen even een andere route dan de normale backpacker want die gaan allemaal hiken in Torres del Paine *wat ook onze planning was voordat de grens met Chili dichtging* en beklimmen de Fitz Roy. Met nog een maand te gaan besluiten wij het echter gewoon rustig aan te doen en de bergschoenen alleen uit de tas te trekken voor een paar korte hikes. Vandaar dat we voor de laatste keer voor een lange busrit van 30 uur gaan die ons naar Bariloche brengt. Bariloche is een erg gezellig stadje dat een beetje Oostenrijks aandoet met al haar houten huizen met op de achtergrond bergen en vele meren. Zelf verblijven wij de dagen in Bariloche in eenzelfde soort chaletje, 7 kilometer buiten Bariloche. Een week lang verblijven we hier samen met Barbara, die we op onze Antarctica trip ontmoet hebben. Heerlijk tussen de bossen en aan het Lago Nahuel Huapi.
Eén dag beklimmen we de Cerro Campanario vanwaar we een schitterend uitzicht hebben over Bariloche en omgeving met al haar meren. Niet voor niets dat ze dit het Lake District van Argentinië noemen. Na het beklimmen van deze berg huren we twee mountainbikes en gaan we het Circuito Chico fietsen. Een pittig tochtje door de bergen die je langs verschillende pittoreske dorpjes, meren en mooie baaien brengt. De Argentijnen hebben op dit moment ook vakantie en dat is wel te zien aan de drukte op de stranden en in de restaurantjes. Zes uur lang fietsen we door de bergen waar we geregeld stoppen om van de mooie uitzichten te genieten. Op de weg terug stoppen we nog bij een bierbrouwerij voor een biertje en natuurlijk hoort daar, à la Argentinië, een wafel met dulce de leche bij.
Bariloche staat zelf bekend om haar chocola en samen met Barbara gaan we ons één dag op een terras in het zonnetje helemaal te buiten aan alles wat met chocola te maken heeft in de vorm van chocolademelk, bonbons, chocola gevuld met Cointreau en Baileys en grote brokken chocola! Dat is nog eens cultuur proeven en opsnuiven...
En de andere dagen: die vullen we met het wandelen naar een waterval *die vergeleken met de Iguazu-falls natuurlijk helemaal in het niet valt*, een klein schattig dorpje en chillen aan het water of in de ligstoelen bij ons chaletje. Het is maar goed dat we op zondag 30 januari een busticket naar San Martin de los Andes geboekt hebben want anders hadden we hier zo tot het einde van de reis kunnen verblijven...
De laatste dag samen met Barbara chillen we in de ligstoelen bij ons chalet en eten we bij een ondergaande zon onze antipasta op het dakterras. En dan komt er weer een einde aan bijna 3 weken samen reizen omdat wij de dag daarna vertrekken naar San Martin de los Andes, weer een stuk noordelijker richting Santiago.
Adrenaline in Pucón, Chili
Voordat we na lange tijd Chili weer ingaan blijven we eerst nog 3 nachten in het pittoreske en kleine bergdorpje San Martin de los Andes waar we heerlijk op een terrasje zitten en aan het meer en in het park relaxen voordat we het Lake District van Chili ingaan naar dé activiteitenstad van Chili, Pucón. Er komt een einde aan relaxen en chillen in een ligbedje want de komende 10 dagen zitten we in een echte adrenalinerush.
Het bloed kruipt blijkbaar waar het niet gaan kan want na het beklimmen van de vervloekte Huayna Potosi in Bolivia gaan we het er weer op wagen en beklimmen we de Villarrica vulkaan. Deze vulkaan is één van de meest actieve in Zuid-Amerika en er komt nog steeds een constante rookpluim uit deze vulkaan. Om half 7 's morgens staan we bij het kantoortje en bepakt met jas, broek, ijsax, crampons, helm en genoeg eten en drinken gaan we op weg naar het begin van de trekking.
We zijn met een klein groepje en het tempo omhoog gaat prima. Wanneer we bij de 2000 meter grens aankomen binden we de crampons onder en doen we de helm op wegens vallende stenen en naar beneden schuivende rotsblokken. Met behulp van onze ijsax klauteren we onze weg omhoog naar de top. Het weer is schitterend en onder een strakblauwe hemel lopen we naar onze eerste break op 2200 meter.
We zitten net een goede 10 minuten als de wind ineens aantrekt en er een heuse hagelstorm tegen ons aan klettert. Binnen no time begint het nog harder te stormen en zoeken we dekking achter een paar rotsen. Hier blijven we 10 minuten zitten maar de hagel en het ijs kletst zo pijnlijk tegen ons aan dat we helaas niet verder kunnen en de terugweg in moeten zetten. En dit tafereel; we hebben het vaak in films gezien maar hoopten het niet zelf mee te hoeven maken! Het stormt zo hard en de hagelstenen snijden zo hard in je benen als duizenden messen *of als het krijgen van tien ijsbeentjes gedurende een half uur* dat we niks anders kunnen als plat op de buik op het ijs liggen met onze ijsax in het ijs gehakt.
Je ziet geen hand voor ogen en de hagelstenen komen sneller en harder naar beneden en je hoort ze met een oorverdovend lawaai op je helm kletteren. Het is echt een worse case scenario want er glijden en vallen mensen naar beneden en wij kunnen niet veel anders dan al vallend en weer opstaand naar beneden strompelen. Wat is dit heavy en eng!! Compleet doorweekt en met ontzettende pijn in de knieën en bovenbenen van al dat ijs en hagel komen we onder aan het begin van het ijs aan en schuilen we achter een oude skilift die verwoest is door de laatste uitbarsting, 26 jaar geleden. Raar genoeg gaat de wind vanaf dit stuk liggen maar helaas kunnen we de tocht niet volbrengen. Afgepeigerd van dit laatste energievretende stuk komen we onder bij ons busje aan.
Eén ding is in ieder geval duidelijk: Gijs & Siets en bergen/vulkanen is ab-so-luut géén combinatie. Stug als we zijn besluiten we bij terugkomst in Pucón het deze week gewoon nóg een keer te proberen. Maar morgen niet want dan gaan we de hele dag onze benen en spieren rust geven in één van de thermale baden.
Deze tweede poging om de vulkaan te bedwingen houden jullie nog van ons tegoed. Net zoals de andere activiteiten die we hier in Pucón willen gaan doen; hydrospeed, raften, mountainbiken en een eendaagse trekking lopen. Maar daar zullen jullie op moeten wachten tot ons laatste verhaal van Zuid-Amerika. The countdown has started! Nog maar twee weken en dan zetten we weer voet op Europese bodem na een onvergetelijke reis rond de wereld in een jaar... Hasta luego!

* Klik hier voor de foto's van Argentinië en voor de foto's van Pucón klik je hier.

The Antarctic Dream!!!

Save the best for last... En dat is wat we deden. Het kostte ons een paar ribben maar wat een ervaring! Voordat we op de Antarctic Dream stapten gingen we in de meest zuidelijk gelegen stad ter wereld, Ushuaia, couchsurfen bij twee geweldig gastvrije Argentijnen: Maria en Ricardo. Drie dagen sliepen we op een zolderkamertje, dansten we de tango in de woonkamer, maakten we muziek met ze en kookten we Oer-Hollandse wortelstamppot met gehaktballen en vlaflip voor ze. Wat een gastvrijheid! En het mooiste moest toen nog komen...
The Antarctic Dream
‘They called it a ship of dreams and it was, it really was' (10 punten voor degene die het goed raadt uit welke film deze zin komt...). Ons schip kon geen toepasselijkere naam hebben dan de ‘Antarctic Dream'. Ondanks dat we een lastminute geboekt hadden kozen we wel het meest luxueuze schip uit dat er in de haven van Ushuaia lag. Met 50 anderen voeren we op 7 januari om 19.00 onder het geluid van blazende hoorns de haven van Ushuaia uit. Op het expeditieschip is plaats voor 74 personen maar, geluk voor ons, dat halen we tijdens onze expeditie niet.
We hebben weer mazzel want we krijgen een queen size bed toegewezen en dat terwijl we een lastminute hebben. Het eten is geweldig en haalt bijna een Michelin-ster. Elke maaltijd opnieuw, het ontbijt uitgezonderd, krijgen we een volledig driegangen menu voorgeschoteld inclusief de keuze uit mojito's, wijn of gewoon een frisje. Tijdens de dagen op zee krijgen we elke morgen en middag een lezing over de geschiedenis van Antarctica en de verschillende dieren die we hier kunnen zien; van albatrossen, walvissen tot orka's en pinguïns. Voor Siets weer genoeg stof tot lesgeven...
Drake Passage
Nadat we het laatste stukje van het Beagle Kanaal achter ons gelaten hebben waar we door een klein bootje door de nauwe doorgangen geloodst worden komen we op open zee terecht. En wat voor een zee! In dit gedeelte komen de Grote en de Atlantische Oceaan samen wat kan zorgen voor golven tot wel 10 meter hoog. De Drake Passage staat bekend als wildste ter wereld. De naam is afkomstig van Sir Francis Drake; hij was de tweede man ter wereld die de wereld rond zeilde. De naam is dus vriendelijker bedoeld dan dat het klinkt. De ‘Drake' (zoals de crew het noemt) kan nogal onheilspellend zijn en fluiten *dat zorgt voor wind* en praten over het feit dat de Drake ‘zo rustig' is zijn verboden. Of dit oude zeemanspraat is of niet, wij willen de Drake in ieder geval niet wakker maken dus houden we ons maar gedeisd. En gedeisd houdt driekwart van de reizigers zich want die bevinden zich allemaal gestrekt in bed. Duidelijk geen zeebenen...
Wij hebben mazzel want alleen Gijs is een ochtendje misselijk op de Drake maar verder hebben we er weinig last van. Zo weinig zelfs dat we, terwijl we midden op de Drake zitten, gewoon een bezoekje brengen aan de gym. Het toeval leert dat degene die niet ziek in bed liggen allemaal Nederlanders blijken te zijn. Toch gewend aan al dat water misschien?!
Landings, zodiacs en heel veel dieren!
De crew had het al een aantal keer aangekondigd maar voet aan wal zetten op Antarctica is als voet aan wal zetten op een andere planeet! De eerste landings op het Antarctisch schiereiland waren al adembenemend; honderden pinguïns (er zijn in totaal vier verschillende soorten pinguïns op Antarctica en in deze 11 dagen spotten wij er drie), verschillende soorten zeeleeuwen en zeehonden en zelfs enkele walvissen zien we voorbij komen. Je kunt op nog geen paar meter afstand van de pinguïns komen en ze lijken totaal niet bang voor je. Als je op dezelfde hoogte als de pinguïns gaat zitten dan komen ze zelfs nieuwsgierig op je af. We hebben super geluk met het weer want de laatste 30 dagen heeft de crew niet 1x zon gehad en wij hebben tijdens onze eerste vier landings schitterend weer! Die landings zijn al een spektakel op zich; in een soort rubberboot *een zodiac* schiet je over het water heen en tussen de ijsschotsen door om een paar minuten later voet aan wal te zetten tussen al het wildlife dat op Antarctica voorkomt.
Het meest spectaculaire komt dan nog als we op het vasteland van Antarctica aankomen:
Tussen de gletsjers door lopen we naar een uitkijkpunt met een schitterend uitzicht op de baai waar ons schip voor anker ligt. Als we bij dit uitkijkpunt aankomen horen we een oorverdovend lawaai en komt er een mega groot stuk van de gletsjer naar beneden dat in het water valt! Het veroorzaakt een kleine tsunami in het water en is indrukwekkend om te zien. Na deze landing stappen we in de zodiac voor onze zodiac-cruise die ons zo dicht bij de ijsschotsen, pinguïns en verschillende zeehonden- en leeuwen brengt dat je ze bijna kunt aanraken. 's Avonds bbq-en we op het dek van het schip met de besneeuwde bergen op de achtergrond en worden we omringd door ijsschotsen. Die avond wordt memorabel om we een goed feestje bouwen op de boot en we moeten zeggen: je merkt weinig van de golven als je maar genoeg drinkt!
En dan de omslag...
Misschien hebben we het te hard geroepen met het mooie weer maar na deze twee schitterende dagen sloeg het weer volledig om. De derde dag van de landings stormde het een klein beetje waardoor we met de zodiacs toch aan land konden om een Britse basis te bezoeken maar op de terugweg trok de wind zo hard aan dat we zeiknat van de hoge golven bij het schip aankwamen. De twee dagen daarna trok de wind aan tot 120 km/h met golven van 5 tot 6 meter. Helaas voor ons geen landings meer maar we kregen wel een andere kant van Antarctica te zien. Doordat het weer echt stormachtig werd *golven van 8 meter en de kopjes schoven van de tafels en stoelen gingen aan de wandel* besloot de kapitein eerder koers terug te zetten naar Ushuaia. Omdat we de beruchte Drake Passage nog over moesten en we in snelheid gehalveerd waren door het slechte weer deden we er 2x zo lang over. Het aantal mensen bij het eten verminderde snel, terwijl de golven hoger en hoger werden. Deze dagen vullen we met bezoekjes aan de sauna, lezen, en films kijken met de andere reizigers en de crew, terwijl we er 's avonds nog een aardig feestje van maken.
Na 11 dagen op zee, ontelbare pinguïns, walvissen, zeevogels, zeeleeuwen en ijsbergen gezien te hebben bracht de Antarctic Dream ons weer veilig over de Drake Passage terug naar de haven van Ushuaia. Het schip heeft zijn naam in ieder geval helemaal waar gemaakt en deze Antarctica trip is een reis die we ons leven lang nog zullen herinneren als één van de mooiste ooit. We hebben diep respect gekregen voor de crew die 5 maanden achter elkaar non-stop op het schip werkt en er alleen op de dag van de wisseling een paar uur van de boot afgaat. Het afscheid van de crew en de andere reizigers valt erg zwaar want in die 11 dagen zijn we één grote familie geworden.
Op dit moment zitten we na te genieten van deze geweldige en emotionele reis en hebben we het tijdens de laatste diapresentatie ook niet droog kunnen houden. Het is zo ontzettend moeilijk om te beschrijven hoe het voelt om op Antarctica geweest te zijn.
 Hoe nu verder?! Doordat er stakingen in Chili zijn kunnen we de grens per bus niet over dus vliegen we morgen naar El Calafate om daar de bekende gletsjer Perito Moreno te gaan bekijken. Het zal de afgelopen reis waarschijnlijk niet gaan overtreffen, maar mooi wordt het zeker weer...

Wereldse watervallen en bueno Buenos Aires!

HAPPY NEWYEAR ALLEMAAL! Op deze eerste dag van het nieuwe jaar schrijven we een beetje licht in het hoofd een nieuw verhaal...

Het was even afzien met in totaal 4 bussen die ons in 61 (!) uur door Bolivia, Paraguay en Brazilië naar het noorden van Argentinië brachten. Hier gingen we een heus waterspektakel bekijken voordat we Kerst en Oud & Nieuw gingen vieren in de hoofdstad van Argentinië en tevens dé stad van de tango: Buenos Aires.
Wie heeft die kraan open laten staan?
Ondanks dat we er net 61 uur aan busritten op hebben zitten gaan we, na onze spullen in Puerto Iguazu *de Argentijnse kant* gedropt te hebben, meteen weer de grens over naar Brazilië. We beginnen aan de Braziliaanse kant met het bekijken van 's werelds grootste en langste watervallen ter wereld; de watervallen van Iguazu. In totaal 237 watervallen met een breedte van ruim 2700 meter. En wat dit voor natuurgeweld veroorzaakt kunnen wij jullie nu zeggen. De reden dat we aan de Braziliaanse kant beginnen is vanwege het aanzicht: deze kant laat een mooi panorama zien van de gigantische watervallen. Wat een power, kracht en gebulder komt er van deze watervallen af! Via een trail van een dikke kilometer komen we steeds dichterbij de watervallen tot we op het einde bijna onder de watervallen staan. Zeiknat komen we hier onderuit maar verfrissend is het wel omdat het behoorlijk heet is die dag.
De volgende dag trekken we de hele dag uit om de Argentijnse kant van de watervallen te bezoeken. Als we het busstation oplopen zien we vanuit een lokale bus een raampje opengaan en worden onze namen geroepen: Erik, een oud-collega van Siets van het casino zit in die bus. Hilarisch! Probeerden we in Zuidoost-Azië al 100x af te spreken zonder succes, hier kom je elkaar per toeval in een lokale bus tegen! Met zijn vieren, René een vriend van Erik is er ook bij, bezoeken we de watervallen van dichterbij. Gisteren hadden we al het idee dat de watervallen gigantisch waren maar als je er maar een paar meter vanaf staat wordt het helemaal een wauw-gevoel.
We besluiten om het van nóg dichterbij te gaan bekijken door in een speedboot te stappen die ons tot onder de watervallen brengt. Het gevoel dat je dan krijgt; hou het maar op gewoon kicken om zo dicht bij die reusachtige watervallen te komen. Je ziet geen hand voor ogen omdat er zoveel water op je af komt. Helemaal doorweekt tot op het bot stappen we 20 minuten later weer uit de speedboot. Kan het nog gekker? Ja hoor, het meest spectaculaire hebben we voor het laatste bewaard als we met een klein boemeltreintje naar de Garganta del Diablo *de Devil's Throat* gaan; verschillende watervallen die bij elkaar komen en ruim 80 meter naar beneden kletteren. Dit was duidelijk de kers op de taart en het beschrijven is onmogelijk. Vandaar dat we dit ‘afdoen' met één van de vele foto's die we daar maakten.
Op de terugweg vanaf de Devil's Throat wordt het nog even flink rennen omdat er noodweer uitbreekt en we over een metalen brug boven het water lopen. Voor de zoveelste keer vandaag komen we doorweekt bij het treinstation aan en kunnen we zeggen dat dit die 61 uur bussen meer dan waard was!
Warme kerst...
Voor ons dit jaar geen sneeuw en witte kerst maar kerst in een korte broek en bij 30 graden. Erg wennen omdat de enige kerstversiering die we konden vinden drie megagrote kerstballen waren langs de grootste highway hier in Buenos Aires. Ondanks dat we niet echt in de kerststemming waren hebben we toch een verrassend leuke kerst gehad. Op eerste kerstdag zijn we met zijn vieren (Erik en René waren ook weer van de partij al zaten ze achter ons aan een tafel omdat het hele restaurant volgeboekt zat) ontiegelijk luxe gaan uit eten. We kregen een persoonlijke ober en die kon je door middel van het drukken op een knopje roepen. Die avond hebben we een volledig en uitgebreid drie-gangen-menu gegeten inclusief dure fles wijn. Het grappige was dat wanneer we de rekening vroegen we er een glas champagne bij kregen. Duidelijk boven ons budget maar de rekening die we aftikten bedroeg uiteindelijk toch slechts €60 in totaal! Die avond zijn we nog in het Hollywood van Buenos Aires op stap geweest en rolden we om 5 uur 's morgens ons bedje in.
Tweede kerstdag waren we tot niet veel in staat maar tegen het einde van de dag hebben we twee grote cateringbakken spaghetti klaargemaakt die we aan de daklozen uitgedeeld hebben. In het begin was het een beetje vreemd omdat iedereen hier, dakloos of niet, op straat ligt te relaxen maar uiteindelijk hebben we aan 11 daklozen een heus kerstmaal kunnen uitdelen. Vooral de waardering en dankbaarheid die we kregen maakte onze tweede kerstdag meer dan geslaagd.
Bueno Buenos Aires
In totaal hebben we 9 dagen in Buenos Aires doorgebracht en die dagen vulden we met verschillende activiteiten. In de hoofdstad van Argentinië maakten we een mooie wandeling door de volksbuurt Boca met haar kleurrijke huizen en het stadion van Boca Juniors. Helaas was er in de periode dat wij er waren geen wedstrijd maar het stadion van dé volksclub hebben we wel van binnen gezien. Imponeren is het codewoord bij Boca als je het stadion van binnen bekijkt. Zo is de hele rechterkant van het stadion voor de Populares; de fans die helemaal los gaan wanneer Boca een goal maakt (ze klimmen tegen de hekken omhoog en schreeuwen heel Buenos Aires bij elkaar) en stampen ze uren voor de wedstrijd al op de banken omdat precies onder hun vak het kleedlokaal van de tegenstander zit (dat er vergeleken met het kleedlokaal van BJ beroerd uitziet. SVV zou hier nog niet trots op zijn).
Boven de tribune van de Populares zit vak 12; de 12^e man en ook die maken een lawaai van jewelste. In totaal kunnen er 57.000 mensen in het stadion maar voor het uitvak zijn slechts 2600 plaatsen beschikbaar en dan op de bovenste ring, lekker irritant tegen de zon inkijken. Mooie gasten daar die van Boca. Aan alles in en rondom het stadion kun je zien dat de club echt leeft en juist daarom baalden we een beetje dat het zomerstop is. We hebben zelfs de privébox van Maradona gezien.
We bezochten verder het plein van de dwaze moeders *ook wel Plaza 25 de Mayo genaamd en wereldberoemd om de balkonscène van Evita Péron*, het voormalig huis en museum van Evita Péron en tenslotte eindigden we bij de bekende begraafplaats Recoleta waar Evita Péron ligt. Begraven kun je het niet noemen want het lijken allemaal grote mausolea en wat erg bijzonder was om te zien. Toch apart dat deze vrouw, die er mede voor zorgde dat Argentinië weer opkrabbelde uit een crisis, vaak vervloekt is door een deel van de Argentijnse bevolking toentertijd.
Buenos Aires staat vooral bekend om de tango en haar tangoshows en ook die zijn niet aan ons voorbij gegaan. Samen met Willem en Paulien die we hier weer gezellig ontmoetten gaan we naar een tangoshow. Voordat de show begint krijgen we eerst zelf een uur les in tangodansen en na een uurtje hard oefenen kunnen we de basisstappen van de dans al is het wel hilarisch! Hierna gaan we naar de echte tangoshow waarbij we een drie-gangen-menu voorgeschoteld krijgen en ook de wijn blijkt ineens inclusief te zijn. We zitten aan een tafel met 6 Nederlanders en de wijn vliegt bijna over de tafel waardoor we meliger en meliger worden. De show is geweldig en de avond duidelijk een TOPPER! Behoorlijk lallend duiken we 's nachts ons bedje weer in...
Natuurlijk hoort bij de nodige inspanning ook ontspanning en daarom hebben we heerlijk 2 dagen aan een megagroot zwembad gelegen terwijl de vliegtuigen rakelings boven onze hoofden vlogen. We moesten wel even een medische keuring ondergaan om te kijken of we wel geschikt waren om te gaan zwemmen. Hoe krijgen ze het verzonnen?! Gelukkig kwamen we heelhuids door de keuring en kon het relaxen beginnen...
Knallend 2011!!
De tangoshow bleek ook een heuse reünie te zijn want de ene na de andere bekende kwamen we daar tegen. We spreken voor oud en nieuw met zijn allen af in een hostel waar een knallend oudejaarsfeest georganiseerd wordt. Snel werken we bij de lokale pizzeria een pizza naar binnen omdat alle restaurants volgeboekt zijn en dan gaan de voetjes van de vloer in het grootste partyhostel van Buenos Aires. Het is een whiteparty en wat een feest zeg! Het nieuwe jaar hebben we al dansend, champagne knallend en behoorlijk feestend ingeluid met een hele hoop backpackers maar ook Argentijnen. Voordat het oudejaarsdag was waren we een beetje huiverig of het wel leuk zou gaan worden maar we kunnen nu zeggen dat het echt een MEGA feest was! Tegen de ochtend stuiteren we ons bedje in en als dit een voorteken is voor 2011 dan wordt het een mooi jaar...
Ondanks dat we 9 dagen in Buenos Aires verbleven hebben bleef de mooie stad (en voor ons de modernste van Zuid-Amerika) ons elke dag boeien. Of het nu ochtend, middag, avond of nacht is. Hier is altijd wel iets te doen! Nog behoorlijk brak van de mooie avond stappen we vanavond weer diehard een bus in die ons in 50 uur helemaal naar het zuiden van Argentinië brengt waar onze rondreis door Patagonië kan beginnen. Eén van de mooiste natuurgebieden van Zuid-Amerika waar we erg naar uit kijken. Of we het gehaald hebben tot Antarctica dat lezen jullie de volgende keer...

* Klik hier voor de foto´s van Foz de Iguazu en hier voor de foto´s van Argentinië.

Feliz Navidad y Prospero Año!

Vanuit een warm, mooi en indrukwekkend Zuid-Amerika willen wij jullie allemaal een gezellig Kerstfeest wensen en een KNALLEND en vooral LIEFDEVOL 2011!!
Een dikke kerstknuffel van ons!

Unboliviable

Onze busrit naar de hoofdstad van Bolivia, La Paz, gaat gepaard met afspraken die niet nagekomen worden, uren wachten voor de grens om vervolgens deze ontzettend hectische grens naar Bolivia over te steken en daar weer uren te wachten om uiteindelijk in La Paz aan te komen. Onderweg neemt de bus, alsof het niets is, ook nog een illegaal meisje mee die meer op de wc verstopt zit dan op haar stoeltje. Een typisch gevalletje van aanpassen en je ogen uit kijken...
Beklimming van de Huayna Poto'netnie'
Eenmaal een 6000er beklimmen stond nog op ons ‘to-do' lijstje voor de komende maanden. Vol goede moed kozen wij dan ook de Huayna Potosi, net buiten La Paz, van 6088 meter hoogte uit om te bedwingen. In twee dagen zouden wij dit klusje moeten klaren. In de vroege ochtend krijgen we bij het kantoor de materialen uitgedeeld en de verwachte 8 kilo die het kantoor zei dat we zouden krijgen werden er uiteindelijk 20(!). De backpack zat volledig vol met helm, crampons, klimgordel, bergschoenen, ijsax en een dikke broek en jas. Tijdens de rit naar het Basecamp op 4700 meter zagen we de immense berg al voor ons opdoemen. Vanuit Basecamp vertrokken we, bepakt en bezakt, naar High Camp op 5130 meter. Op hoogte lopen is al vermoeiend, laat staan met een ontzettend zware rugzak op de rug. Na de 5000 meter wordt de lucht een stuk ijler en ademen is ineens niet meer zo vanzelfsprekend. Toch liepen we in straf tempo door en kwamen we na 1,5 uur bikkelen bij High Camp aan. Na een coca-thee en een pastagerechtje doken we om 6 uur 's avonds onze slaapzakken in omdat we om 12 uur gewekt zouden worden. Midden in de nacht snel een licht ontbijtje naar binnen werken en toen kon het grote werk beginnen. Gewapend met ijsax, crampons, hoofdlamp en in dikke jassen en broeken die de nachttemperatuur rond het vriespunt moesten bedwingen begonnen we aan de loodzware tocht. Het weer werkte niet echt mee want na regen, hagel en harde wind had het die nacht flink gesneeuwd waardoor onze crampons weinig grip hadden. Bovendien zie je helemaal niks in de donkere nacht en lijkt de berg één groot gevaarte. Gezekerd aan de gids vertrouw je volledig op zijn kennis van de berg want onder elke meter sneeuw kan een crevasse *een spleet* van ruim 50 meter zitten! Op sommige stukken moesten we de ijsax in het ijs vastzetten en ons een weg omhoog klauteren.
We hebben de Huayna Potosi vervloekt en weten nu precies wat keer op keer stukgaan is want rond de 5600 meter konden we geen voet meer voor de andere zetten. Alle zuurstof en energie was letterlijk uit onze benen gezogen. Konden we de Kennedymars en de Vierdaagse nog op wilskracht en karakter volbrengen, tegen deze berg viel niet op te boksen. Tot de 5700 meter hebben we het bikkelend en keer op keer vallend geprobeerd maar toen daarna zo'n steil stuk voor ons opdoemde hielden we het voor gezien! Met de benen volledig verzuurd maar het hoofd nog vol doorzettingsvermogen hebben we toch moeten inzien dat deze berg er net één teveel is voor ons. De 6000 meter grens hebben we helaas niet gehaald maar met 5700 meter zijn we ook tevreden. Op de terugweg zien we een schitterende zonsopkomst en daarnaast zien we ook de weg die we die nacht gelopen hebben en we kunnen één ding zeggen; wat zijn wij blij dat we dit niet van tevoren geweten hebben want vaak liep je over richels van nog geen meter breed en sprong je over diepe afgronden! Terug in de refugio op 5130 meter duiken we meteen onze slaapzak in om even op krachten te komen. Helaas moeten we dezelfde weg met dezelfde bepakking *niet echt een pretje als je net een verschrikkelijk zware nacht gehad hebt om dan met 20 kilo op je rug te wandelen* terug. Totaal afgemat komen we rond het middaguur in het hostel in La Paz aan. Ondanks dat we de top van de Huayna Potosi niet gehaald hebben kijken we met een voldaan gevoel terug op deze onvergetelijke tocht. Dit was duidelijk een geval van ‘een berg te ver' (of te hoog).
Picknicken en bitterballen in Sucre
Keer op keer vertrokken we vroeg in de morgen naar het vliegveld in La Paz om, daar aangekomen, te horen dat de Bolivianen het vliegveld bezet hielden. Na een aantal dagen bijkomen, uitzieken en afwachten tot de stakingen in de pampas over zouden gaan besloten we om La Paz toch te gaan verlaten vanwege ons strakke reisschema tot aan Kerst. Met een prima nachtbus waarin we de enige toeristen waren, kwamen we in Sucre aan. Sucre is een mooie, witte koloniale stad en tevens de regeringshoofdstad van Bolivia. Door de onzekerheid van het wel en niet doorgaan van de pampastour doen we in Sucre ook niet zo veel op het eten van bitterballen in een Nederlandse kroeg *die het bij lange na niet haalden bij de echte Nederlandse bitterballen* en picknicken in een park na. Tijdens ons middagje in het park geven we een aantal straatkinderen wat te eten en drinken en beseffen we dat het probleem ‘straatkind' nergens zo groot is als in Bolivia. Heel sneu maar hierdoor hebben wij wel een doel voor 2^e kerstdag in Buenos Aires....
De mijnen van Potosi
De enige reden dat we naar de hoogstgelegen stad ter wereld (4060 meter boven zeeniveau) vertrokken zijn, zijn de mijnen van Potosi. In de jaren '60 was Potosi de rijkste stad van Zuid-Amerika vanwege alle kostbare mineralen die in deze Cerro Rico (Rijke berg) verscholen zaten. In deze mijnen zijn nu nog maar 185 mijnwerkers actief en jaarlijks overlijden er 30 tot 33 aan de gevolgen van instorting, zwarte longen of vanwege het feit dat ze zoveel giftige gassen inademen. Gemiddeld worden de mijnwerkers niet ouder dan 55 jaar en met dit gegeven gingen wij, uitgerust met jas, broek, laarzen, helm en hoofdlamp, de mijnen in voor ruim 2 uur. Het gevoel dat je krijgt in de mijnen is een combinatie van angst, adembenemend (letterlijk vanwege alle stof en gruis dat je inademt) en ontzag voor het ontiegelijk zware werk dat de mijnwerkers leveren. Elke mijnwerker werkt voor een ‘member'; een soort baas. Afhankelijk van deze member zoeken de mijnwerkers naar zilver, zink of tin waarbij zilver duidelijk het meeste oplevert: 100 gram zilver levert de mijnwerker $31 op.
Voordat wij de mijn ingingen zijn we eerst op een soort mijnwerkersmarkt spullen voor de arbeiders gaan kopen. Van dynamiet (dit hebben ze nodig om zich een weg te banen door het harde gesteente in de berg) en handschoenen tot frisdrank, alcohol en vooral cocabladeren. Vooral deze cocabladeren zijn voor de mijnwerkers van levensbelang; deze zorgen ervoor dat het werk draaglijker wordt, de mijnwerkers zich niet vermoeid voelen en geen honger hebben. Het beste effect van deze cocabladeren wordt gecreëerd wanneer men ongeveer 200 tot 300 cocabladeren in één keer in de mond kauwt. Vandaar dat je de mijnwerkers met van die enorme wangen ziet werken.
En dan is het tijd om zelf de mijn in te gaan. Onze gids, Daniel van 26, heeft zelf 3 jaar in de mijnen gewerkt maar wilde hier niet sterven *in totaal zijn er meer dan 8 miljoen (!) mijnwerkers gestorven in 208 jaar tijd* vandaar dat hij nu gids is. Al snel leidt hij ons naar het zogeheten 2^e niveau via nauwe en bijna claustrofobische doorgangen. Al kruipend en glijdend op de kont worstelen we er ons doorheen en komen we ongeveer 15 meter lager in een enorm stoffige ruimte terecht waar het en heet is en ademen bijna niet gaat. Erg benauwend... Niet veel later klauteren we verder naar niveau 3 en hier zien we de mijnwerkers echt aan het werk; duwend achter enorme karren volgeladen met stenen (volgeladen een gewicht van 2 ton), ‘muren' stuttend tegen instorting en puin wegruimend om zo verder te kunnen bikkelen in de hoop zilver tegen te komen. Gijs helpt de mijnwerkers nog mee omdat ze teveel puin op de rails hebben liggen en zo de karren met stenen er niet door kunnen.
We geven de mijnwerkers het dynamiet en het eten en drinken dat we gekocht hebben voordat we verder gaan naar het 4^e niveau waar we een mijnwerker met de hand beetje bij beetje hard gesteente zien wegbikken. In 3 of 4 uur tijd kunnen ze een stukje van ongeveer 40 centimeter wegbikken. Kun je nagaan hoelang het duurt voordat ze zich een weg gebaand hebben naar wat voor hen hopelijk een nieuwe ‘ader' is; een lang stuk gesteente waar zilver verborgen zit. Ongelofelijk wat een zwaar werk die mannen doen (ook dit probeert Gijs nog even) onder erbarmelijke omstandigheden. De meeste mijnwerkers zijn boeren en werken naast hun boerenbestaan in de mijnen, 8 tot 10 uur per dag en verdienen hiermee ongeveer 100 Bolivianos (iets meer dan €10) per dag!!
Tot slot brengen we een bezoekje aan El Tio, de God van de mijnwerkers. In deze mijn staan er ongeveer 5 en de mijnwerkers vereren deze God echt. Deze God moet ervoor zorgen dat er geen ongelukken in de mijnen gebeuren en tevens moet hij er voor zorgen dat er genoeg zilver gevonden wordt. Elke vrijdag gaan alle mijnwerkers langs deze Tio en brengen ze alcohol, sigaretten en cocabladeren mee om hem tevreden te stellen. Onze gids gelooft er zelf niet in maar de meeste mijnwerkers werken al 20 tot 30 jaar in de mijnen en zijn hier in gaan geloven als laatste beetje hoop. Eén keer per maand wordt er een lama geslacht en wordt de ingang van de mijn met het bloed van de lama besmeurd als offer aan El Tio. Op die manier hopen de mijnwerkers dat El Tio niet het bloed van de mijnwerkers zal nemen.
Na dik 2 uur staan we weer buiten en ademen we met volle teugen de frisse lucht in. Voor ons was het maar 2 uur onder de grond op ongeveer 50 meter diepte maar de ontmoeting met de mijnwerkers (jong en oud) heeft een onuitwisbare indruk op ons achter gelaten. Na de mijnen krijgen we nog een korte explosiedemonstratie en bekijken we nog snel een fabriek, waar ze uit het gesteente het zilver winnen. Bij terugkomst in het hostel ruiken/stinken we naar de mijnwerkers als we onder de douche stappen en eens te meer beseffen we dat zo'n onmenselijk werk in Nederland al lang niet meer gedaan wordt...
Het lange wachten wordt beloond...  
We hebben er dagen op gewacht en honderden kilometers voor omgereisd maar eindelijk was het op 14 december dan toch zo ver. In een 19-persoons vliegtuigje vliegen we over het Amazonegebied naar de pampas van Rurrenabaque. Het is bijna mogelijk om de boomtoppen aan te raken zo laag vliegen we over tijdens de vlucht van nog geen 45 minuten. Eén nachtje slapen we in Rurrenabaque want 's morgens vroeg begint onze 3-daagse pampastour. Allereerst met zijn tweeën lekker krap op één stoel zitten in een 4x4 en dat voor ruim 3 uur om in de diepe Amazone aan te komen. Vanuit hier springen we, samen met ons gezellige groep van 7 Britten, in een gammel houten bootje dat ons in nog eens 3 uur verder de Amazone in brengt.
Dit boottochtje op zich is al spectaculair omdat de Amazone hier laat zien wie er de baas is... Geen ronkende motoren, vervuiling door uitlaatgassen maar de ene na de andere alligator die op de kant ligt te chillen. Naast de vele indrukwekkende alligators zien we ook capibara's *het grootste knaagdier ter wereld*, reigers, cappuccinoaapjes, schildpadden en verschillende soorten ondefinieerbare vogels. Wat een begin van onze pampastour!
We overnachten twee dagen in een ecolodge waar we slapen in kleine bedjes inclusief muskietennetten. De eerste avond gaan we op nachtsafari en zien we de ogen van de alligators oplichten met onze zaklampen. Gelegen in het water liggen ze op hun prooi te wachten terwijl wij ze tot op nog geen meter afstand benaderen. Helaas zien we niets spectaculairs gebeuren maar wanneer we aan willen meren blijkt er achter ons een gevecht gaande te zijn tussen een zwarte kaaiman *de grotere en agressievere versie van een alligator* en een baby alligator.
De tweede dag trekken we 's morgens de kaplaarzen aan en ploeteren we ruim drie uur door de pampas. Vooral voor Siets worden het natte voeten want haar laarzen zitten vol met gaten. Niet echt heel prettig als je door moeras, water en modder loopt. Tijdens deze wandeling is het hoofddoel het spotten van de anaconda maar we worden ook nog eens getrakteerd op tig alligators in het water en een erg agressieve kaaiman van 6 meter op nog geen twee meter afstand...
Onze drie gidsen banen zich een weg door de drassige pampas als één van hen een sein geeft dat hij een anaconda gevonden heeft. Heldhaftig als iedereen is rennen we op het beestje *van 3 meter* af en maken de ene na de andere foto. De anaconda is een wurgslang die met gemak een kleine capibara naar binnen kan werken (en die zijn niet al te klein kunnen wij je vertellen).
Na de lunch is het plan om met de pink dolphins te gaan zwemmen maar het is meer zwemmen en de dolfijnen bevinden zich ook ergens in hetzelfde water *en de alligators die fijn vanaf de kant toekijken hoe iedereen in het water ligt*
De laatste dag staat in het teken van piranha vissen. Heerlijk primitief met alleen een visdraad en wat koeienvlees proberen we de gevaarlijke vissen te vangen in de brandende zon. Helaas vangt onze gids er meer dan wij met zijn 9-en bij elkaar maar grappig is het wel. Na de lunch is het tijd om de spullen al weer te pakken, voor de laatste keer in de boot te springen en naar de bewoonde wereld terug te varen en later te rijden. Gelukkig is in Bolivia alles mogelijk en na even met een medewerkster van Amaszonas gepraat te hebben kunnen we op een eerdere vlucht mee. We vliegen tussen twee bergen door en omdat we bij de piloten in de cockpit kunnen kijken knijpen we ‘m wel een aantal keren als we een berg voor ons zien opdoemen. De landing is even spectaculair want de piloten krijgen het voor elkaar om tijdens het maken van een bocht het toestel weer veilig op de grond te zetten. En zo komt er een mooi einde aan onze indrukwekkende en mooie pampastour.
De komende drie dagen zullen we drie verschillende landen doorkruisen om net voor Kerst bij de beroemdste en grootste watervallen ter wereld aan te komen, de Iguazu-watervallen, waarna we Kerst en Oud & Nieuw zullen gaan vieren in de hoofdstad van Argentinië, Buenos Aires.

In het spoor van de Inca's

Op de dag dat we nog precies 100 dagen te gaan hadden maakten wij ons op voor 5 busritten die ons in 37 uur naar Centraal Peru, Huaraz, brachten. Ons tweede bezoek aan Peru staat volledig in het teken van hiken, hiken en nog meer hiken maar ook het weerzien met Vicky en Rachel en geven we de straatkinderen in Cusco een leuke dag.
These boots are made for walking
Voor één van de weinige keren besluiten we met een privébus de bergen van Huaraz in te trekken en dat is maar goed ook. De weg is net een kartbaan; de auto's halen de gekste kapriolen uit om de gaten in de weg te ontwijken en het tweede deel van de drie uur hobbelende rit wordt nog erger. We moeten ons echt vasthouden aan de stoelen om niet met het hoofd tegen het dak aan te vliegen, zo slecht is de weg naar de Cordillera Blanca. Even geen Andesgebergte voor ons maar besneeuwde bergtoppen richting het doel van vandaag; Laguna 69. Na het passeren van een baby, moeder en vadermeer komen we aan bij de start van de trekking. Samen met een Belgisch stel en een Zuid-Koreaanse beginnen we aan de drie uur durende klim naar een hoogte van 4600 meter. Dat we weer op hoogte *3900 meter* zitten is goed te merken aan ons wandeltempo en de hoeveelheid (geen) lucht die we krijgen. Zoals zoveel wandelingen die we de afgelopen maanden gemaakt hebben is het uitzicht hier weer schitterend. We lopen door een vallei met links en rechts van ons verschillende watervallen en snelstromende riviertjes. Onderweg passeren we koeien, meertjes en papierbomen voordat we aan de steile klim beginnen die ons uiteindelijk naar de helderblauwe Laguna 69 (waar die naam vandaan komt weten wij nog steeds niet..) brengt. Het is het afzien en de inspanning meer dan waard want ook dit meer is weer adembenemend! En zoals de Zuid-Koreanen altijd overal overenthousiast over zijn, zo is de reactie van ‘ons Koreaantje' ongeveer zo: ‘waaaaaaaaaaaaaaaaahhhh'. Bij het meer lunchen we en wanneer het begint te regenen en hagelen zetten we de terugweg in die we aanzienlijk sneller doen dan de heenweg. Gehuld in de meest gekleurde poncho's komen we na twee uur dalen weer bij ons busje aan die ons in de stromende regen terug naar Huaraz brengt. 's Avonds eten we een heerlijke pasta en zijn de benen moe maar voldaan.
Een beetje liefde...
Ruim 29 uur bussen later komen we in dé Incastad van Peru aan: Cusco. De komende dagen zitten we in het Yamanya Hostel, een supermooi en nieuw hostel waar we ons voorbereiden op de 4-daagse Inca-trail. Cusco is een ontzettend mooie maar ook erg toeristische stad; op elke vierkante meter wordt gevraagd of we een massage, een Inca-trail (die was toch al maanden tevoren volgeboekt?!) of een ‘menu del dia' willen. Nee, wij willen vrijwilligerswerk doen! We hadden in de planning om dit 2 dagen te doen maar aangezien de vrijdag ‘lesdag' is en wij *gezien onze ervaringen met lesgeven in Vietnam* hier geen zin in hebben, gaan we voor één dag vrijwilligerswerk in een klein dorpje gelegen in de ‘Sacred Valley' ten noorden van Cusco. Hier zouden we in een kleine community wat constructiewerkzaamheden gaan verrichten maar zoals nergens op de wereld iets gestructureerd verloopt (behalve in Nederland dan) bleek bij aankomst dat ze een ander programma in petto hadden voor ons. Geen getimmer en gesjouw met balken e.d. maar het vermaken van 50 (straat)kinderen! Omdat de ouders bijna de hele dag werken of gewoon weg zijn krijgen de kinderen nauwelijks aandacht van hun ouders. Dit was meteen te merken toen de poort van de community openging en de kinderen ons letterlijk besprongen. Ruim vier uur lang puzzelen we, spelen we spelletjes, leren we ze Engels, voetballen en rennen we met ze en leren we ze wat acrobatische kunsten met pijn in de rug voor ons als gevolg. Het enige wat de kinderen willen is een knuffel, een aai en een beetje aandacht. En aan de pretoogjes van de kinderen zijn we daar gelukkig in geslaagd. Eens te meer beseffen we dat het in Nederland allemaal goed geregeld is en ook al krijgt niet ieder kind in Nederland de aandacht die het verdiend maar zo slecht als de kinderen hier, nee, dat niet in Nederland... Samen met de andere vrijwilligers en de kinderen lunchen we voordat we tegen het einde van de middag de bus terugpakken naar Cusco en ondanks dat we gekomen waren voor het zwaardere werk gaf dit ons misschien nog wel meer voldoening. De smerige maar oh zo vrolijke snoetjes staan in ieder geval in ons geheugen gegrift; dit zouden meer mensen moeten doen want door het geven van een klein beetje liefde aan een *onbekend* kind krijg je zoveel meer liefde terug!!!
Het echte spoor van de Inca's: de Inca-trail!
En dan is het zover: op 28 november start onze officiële Inca-trail. In de vroege morgen ontmoeten wij onze (te grote) groep van 29 personen. Gelukkig wordt de groep aan het begin van de trek bij kilometer 82 opgesplitst en blijven wij met 13 over. Een mooie en erg gezellige mix van Amerikanen, Engelsen, Australiërs, Duitsers, Zuid-Afrikanen en Nederlanders. Onze gids is hilarisch en met uitspraken als ‘I like to move it, move it..' ‘Approximately' en ‘You are suuuuperhikers' krijgt hij de lachers elke keer weer op zijn hand. In vier dagen leggen we meer dan 45 kilometer af door afwisselend bergen, jungle, regenwoud en open vlaktes. Dag 1 is een soort opstartdag en we wandelen relaxed door de bergen en praten met onze medereizigers voordat we in ons kamp aankomen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Vooral dag 2 staat bekend als pittig met een stijging van 1200 meter naar de Dead Woman's Pass van 4215 meter en vervolgens een daling van 700 meter met steile treden. Het moment dat we aankomen op de pas begint het te regenen en gehuld in poncho's komen we nogal verregend bij ons kamp aan. De avonden vullen we met het drinken van coca-thee, heerlijk eten dat klaargemaakt wordt door onze persoonlijke kok en de porters en het spelen van spelletjes Uno. De nachten zijn vooral erg hard (de matjes die we meegekregen hebben werken totaal niet op een harde ondergrond) en koud waardoor we nauwelijks slapen in drie nachten.
Dag 3 is een heerlijke wandeldag; het is bewolkt waardoor het met een volle rugzak op de rug niet zo zwaar lopen is. Deze dag is ook de dag met de meeste Incaruïnes. In totaal passeren we drie verschillende ruïnes en krijgen we van onze gids de nodige interessante uitleg over het ontstaan en het hoe en waarom van de ruïnes. Dag 3 is ook de meest afwisselende dag van alle dagen. Beginnen in de bergen en via verschillende passen met mooie meertjes eindigen in het regenwoud met al haar bomen begroeid met mos. Na het passeren van verschillende tunnels (of door de Australische Carl ook wel de ‘tunnels of love' genoemd) komen we in Winaywayna aan; het laatste kamp net voor de Machu Picchu. We sluiten onze drie dagen lopen af met een onwaarschijnlijk groot en lekker diner en een ceremonie voor de porters waarin we ze bedanken voor het sjouwen van al onze spullen *op onze eigen rugzakken na die we wel vier dagen zelf dragen* en hierbij krijgen ze een mooie fooi mee. De porters hebben het in de loop der jaren iets beter gekregen ook al sjouwen ze nog een belachelijk aantal aan kilo's met zich mee aan tafels, stoelen, gasflessen en eten; de Peruaanse regering heeft een maximum gewicht per porter ingesteld van 20 kilo. Het blijft bewonderenswaardig om te zien hoe deze kleine mannetjes *vaak op niet meer dan versleten slippers* in een razend tempo de berg op en af rennen met al hun bepakking. Er bestaat zelfs een heuse Inca-trail marathon en het record staat op 3,5 uur door een porter (en wij lopen daar 4 dagen op!). De avond van dag 3 staat bekend om de ‘feestavond' maar na twee brakke nachten vindt iedereen het wel genoeg en duiken we snel onze tent in.
Uitslapen is er tijdens de Inca-trail niet bij want ook de laatste dag gaat de wekker om 3.30 omdat we op tijd aan de poort willen staan om naar het hoogtepunt van de Inca-trail te lopen: de Machu Picchu. De zon brandt op ons hoofd en volledig bezweet komen we boven bij Inti Punku (de Zonnepoort) aan. Dat we een ‘positive mind' hebben volgens onze gids blijkt wel want tussen de wolken door zien we de oude Incastad liggen; WAUW! Doordat de wolken nog boven en tussen de stad hangen krijgt het een magisch aanzicht. Na een hele hoop foto's genomen te hebben lopen we het laatste stuk om uiteindelijk bij de Incastad aan te komen.
Machu Picchu is een oude Incastad op 2400 meter hoogte en de ruïnes bevinden zich midden in de bergen op een bijna onmogelijke plek. Dit is ook de reden dat Machu Picchu *die stamt uit de periode rond 1430* nooit ontdekt is door de Spanjaarden en daarom nog vrijwel geheel intact is gebleven. Bij toeval werd Machu Picchu ontdekt in 1911 door een Amerikaanse historicus en dagelijks lopen 500 mensen de bekende Inca-trail. De precieze functie van Machu Picchu in de tijd van de Inca's is niet helemaal duidelijk maar gezien de bouwwerken is het wel duidelijk dat het hier ging om een ceremonisch centrum. 
We krijgen een rondleiding van dik 2 uur van onze gids maar door de slechte nachten zie je iedereen wegdommelen. Wel worden we door onze eigen moeheid steeds meliger en wanneer het begint te regenen nemen we de bus naar het *te toeristische* dorpje gelegen onder in het dal bij Machu Picchu: Aguas Calientes. De rest van de middag brengen we met de hele groep door in een restaurant voordat we 's avonds samen met het Nederlandse stel Willem en Paulien de trein terugnemen naar Cusco waar we laat in de avond aankomen. We nemen afscheid van hen maar als de planning klopt gaan we een mooi Oud & Nieuw-feestje bouwen met ze in Buenos Aires.
Na vier volle dagen lopen met als hoogtepunt de Machu Picchu kijken we terug op een erg geslaagde Inca-trail en als we terug in het hostel zijn vliegen Rachel en Vicky ons om de nek! In een uurtje kletsen we elkaar bij voordat we bekaf in slaap vallen in een heerlijk en zacht bedje...

Vanavond staat er weer een busrit van 12 uur op het programma naar La Paz en wij kunnen zeggen dat ons tweede bezoek aan Bolivia spectaculair gaat worden. Hoe en wat precies... ¡Hasta pronto!

Volgende pagina »