Op de dag dat we nog precies 100 dagen te gaan hadden maakten wij ons op voor 5 busritten die ons in 37 uur naar Centraal Peru, Huaraz, brachten. Ons tweede bezoek aan Peru staat volledig in het teken van hiken, hiken en nog meer hiken maar ook het weerzien met Vicky en Rachel en geven we de straatkinderen in Cusco een leuke dag.

These boots are made for walking
Voor één van de weinige keren besluiten we met een privébus de bergen van Huaraz in te trekken en dat is maar goed ook. De weg is net een kartbaan; de auto's halen de gekste kapriolen uit om de gaten in de weg te ontwijken en het tweede deel van de drie uur hobbelende rit wordt nog erger. We moeten ons echt vasthouden aan de stoelen om niet met het hoofd tegen het dak aan te vliegen, zo slecht is de weg naar de Cordillera Blanca. Even geen Andesgebergte voor ons maar besneeuwde bergtoppen richting het doel van vandaag; Laguna 69. Na het passeren van een baby, moeder en vadermeer komen we aan bij de start van de trekking. Samen met een Belgisch stel en een Zuid-Koreaanse beginnen we aan de drie uur durende klim naar een hoogte van 4600 meter. Dat we weer op hoogte *3900 meter* zitten is goed te merken aan ons wandeltempo en de hoeveelheid (geen) lucht die we krijgen. Zoals zoveel wandelingen die we de afgelopen maanden gemaakt hebben is het uitzicht hier weer schitterend. We lopen door een vallei met links en rechts van ons verschillende watervallen en snelstromende riviertjes. Onderweg passeren we koeien, meertjes en papierbomen voordat we aan de steile klim beginnen die ons uiteindelijk naar de helderblauwe Laguna 69 (waar die naam vandaan komt weten wij nog steeds niet..) brengt. Het is het afzien en de inspanning meer dan waard want ook dit meer is weer adembenemend! En zoals de Zuid-Koreanen altijd overal overenthousiast over zijn, zo is de reactie van ‘ons Koreaantje' ongeveer zo: ‘waaaaaaaaaaaaaaaaahhhh'. Bij het meer lunchen we en wanneer het begint te regenen en hagelen zetten we de terugweg in die we aanzienlijk sneller doen dan de heenweg. Gehuld in de meest gekleurde poncho's komen we na twee uur dalen weer bij ons busje aan die ons in de stromende regen terug naar Huaraz brengt. 's Avonds eten we een heerlijke pasta en zijn de benen moe maar voldaan.

Een beetje liefde...
Ruim 29 uur bussen later komen we in dé Incastad van Peru aan: Cusco. De komende dagen zitten we in het Yamanya Hostel, een supermooi en nieuw hostel waar we ons voorbereiden op de 4-daagse Inca-trail. Cusco is een ontzettend mooie maar ook erg toeristische stad; op elke vierkante meter wordt gevraagd of we een massage, een Inca-trail (die was toch al maanden tevoren volgeboekt?!) of een ‘menu del dia' willen. Nee, wij willen vrijwilligerswerk doen! We hadden in de planning om dit 2 dagen te doen maar aangezien de vrijdag ‘lesdag' is en wij *gezien onze ervaringen met lesgeven in Vietnam* hier geen zin in hebben, gaan we voor één dag vrijwilligerswerk in een klein dorpje gelegen in de ‘Sacred Valley' ten noorden van Cusco. Hier zouden we in een kleine community wat constructiewerkzaamheden gaan verrichten maar zoals nergens op de wereld iets gestructureerd verloopt (behalve in Nederland dan) bleek bij aankomst dat ze een ander programma in petto hadden voor ons. Geen getimmer en gesjouw met balken e.d. maar het vermaken van 50 (straat)kinderen! Omdat de ouders bijna de hele dag werken of gewoon weg zijn krijgen de kinderen nauwelijks aandacht van hun ouders. Dit was meteen te merken toen de poort van de community openging en de kinderen ons letterlijk besprongen. Ruim vier uur lang puzzelen we, spelen we spelletjes, leren we ze Engels, voetballen en rennen we met ze en leren we ze wat acrobatische kunsten met pijn in de rug voor ons als gevolg. Het enige wat de kinderen willen is een knuffel, een aai en een beetje aandacht. En aan de pretoogjes van de kinderen zijn we daar gelukkig in geslaagd. Eens te meer beseffen we dat het in Nederland allemaal goed geregeld is en ook al krijgt niet ieder kind in Nederland de aandacht die het verdiend maar zo slecht als de kinderen hier, nee, dat niet in Nederland... Samen met de andere vrijwilligers en de kinderen lunchen we voordat we tegen het einde van de middag de bus terugpakken naar Cusco en ondanks dat we gekomen waren voor het zwaardere werk gaf dit ons misschien nog wel meer voldoening. De smerige maar oh zo vrolijke snoetjes staan in ieder geval in ons geheugen gegrift; dit zouden meer mensen moeten doen want door het geven van een klein beetje liefde aan een *onbekend* kind krijg je zoveel meer liefde terug!!!

Het echte spoor van de Inca's: de Inca-trail!
En dan is het zover: op 28 november start onze officiële Inca-trail. In de vroege morgen ontmoeten wij onze (te grote) groep van 29 personen. Gelukkig wordt de groep aan het begin van de trek bij kilometer 82 opgesplitst en blijven wij met 13 over. Een mooie en erg gezellige mix van Amerikanen, Engelsen, Australiërs, Duitsers, Zuid-Afrikanen en Nederlanders. Onze gids is hilarisch en met uitspraken als ‘I like to move it, move it..' ‘Approximately' en ‘You are suuuuperhikers' krijgt hij de lachers elke keer weer op zijn hand. In vier dagen leggen we meer dan 45 kilometer af door afwisselend bergen, jungle, regenwoud en open vlaktes. Dag 1 is een soort opstartdag en we wandelen relaxed door de bergen en praten met onze medereizigers voordat we in ons kamp aankomen met uitzicht op besneeuwde bergtoppen. Vooral dag 2 staat bekend als pittig met een stijging van 1200 meter naar de Dead Woman's Pass van 4215 meter en vervolgens een daling van 700 meter met steile treden. Het moment dat we aankomen op de pas begint het te regenen en gehuld in poncho's komen we nogal verregend bij ons kamp aan. De avonden vullen we met het drinken van coca-thee, heerlijk eten dat klaargemaakt wordt door onze persoonlijke kok en de porters en het spelen van spelletjes Uno. De nachten zijn vooral erg hard (de matjes die we meegekregen hebben werken totaal niet op een harde ondergrond) en koud waardoor we nauwelijks slapen in drie nachten.

Dag 3 is een heerlijke wandeldag; het is bewolkt waardoor het met een volle rugzak op de rug niet zo zwaar lopen is. Deze dag is ook de dag met de meeste Incaruïnes. In totaal passeren we drie verschillende ruïnes en krijgen we van onze gids de nodige interessante uitleg over het ontstaan en het hoe en waarom van de ruïnes. Dag 3 is ook de meest afwisselende dag van alle dagen. Beginnen in de bergen en via verschillende passen met mooie meertjes eindigen in het regenwoud met al haar bomen begroeid met mos. Na het passeren van verschillende tunnels (of door de Australische Carl ook wel de ‘tunnels of love' genoemd) komen we in Winaywayna aan; het laatste kamp net voor de Machu Picchu. We sluiten onze drie dagen lopen af met een onwaarschijnlijk groot en lekker diner en een ceremonie voor de porters waarin we ze bedanken voor het sjouwen van al onze spullen *op onze eigen rugzakken na die we wel vier dagen zelf dragen* en hierbij krijgen ze een mooie fooi mee. De porters hebben het in de loop der jaren iets beter gekregen ook al sjouwen ze nog een belachelijk aantal aan kilo's met zich mee aan tafels, stoelen, gasflessen en eten; de Peruaanse regering heeft een maximum gewicht per porter ingesteld van 20 kilo. Het blijft bewonderenswaardig om te zien hoe deze kleine mannetjes *vaak op niet meer dan versleten slippers* in een razend tempo de berg op en af rennen met al hun bepakking. Er bestaat zelfs een heuse Inca-trail marathon en het record staat op 3,5 uur door een porter (en wij lopen daar 4 dagen op!). De avond van dag 3 staat bekend om de ‘feestavond' maar na twee brakke nachten vindt iedereen het wel genoeg en duiken we snel onze tent in.
Uitslapen is er tijdens de Inca-trail niet bij want ook de laatste dag gaat de wekker om 3.30 omdat we op tijd aan de poort willen staan om naar het hoogtepunt van de Inca-trail te lopen: de Machu Picchu. De zon brandt op ons hoofd en volledig bezweet komen we boven bij Inti Punku (de Zonnepoort) aan. Dat we een ‘positive mind' hebben volgens onze gids blijkt wel want tussen de wolken door zien we de oude Incastad liggen; WAUW! Doordat de wolken nog boven en tussen de stad hangen krijgt het een magisch aanzicht. Na een hele hoop foto's genomen te hebben lopen we het laatste stuk om uiteindelijk bij de Incastad aan te komen.
Machu Picchu is een oude Incastad op 2400 meter hoogte en de ruïnes bevinden zich midden in de bergen op een bijna onmogelijke plek. Dit is ook de reden dat Machu Picchu *die stamt uit de periode rond 1430* nooit ontdekt is door de Spanjaarden en daarom nog vrijwel geheel intact is gebleven. Bij toeval werd Machu Picchu ontdekt in 1911 door een Amerikaanse historicus en dagelijks lopen 500 mensen de bekende Inca-trail. De precieze functie van Machu Picchu in de tijd van de Inca's is niet helemaal duidelijk maar gezien de bouwwerken is het wel duidelijk dat het hier ging om een ceremonisch centrum.
We krijgen een rondleiding van dik 2 uur van onze gids maar door de slechte nachten zie je iedereen wegdommelen. Wel worden we door onze eigen moeheid steeds meliger en wanneer het begint te regenen nemen we de bus naar het *te toeristische* dorpje gelegen onder in het dal bij Machu Picchu: Aguas Calientes. De rest van de middag brengen we met de hele groep door in een restaurant voordat we 's avonds samen met het Nederlandse stel Willem en Paulien de trein terugnemen naar Cusco waar we laat in de avond aankomen. We nemen afscheid van hen maar als de planning klopt gaan we een mooi Oud & Nieuw-feestje bouwen met ze in Buenos Aires.
Na vier volle dagen lopen met als hoogtepunt de Machu Picchu kijken we terug op een erg geslaagde Inca-trail en als we terug in het hostel zijn vliegen Rachel en Vicky ons om de nek! In een uurtje kletsen we elkaar bij voordat we bekaf in slaap vallen in een heerlijk en zacht bedje...

Vanavond staat er weer een busrit van 12 uur op het programma naar La Paz en wij kunnen zeggen dat ons tweede bezoek aan Bolivia spectaculair gaat worden. Hoe en wat precies... ¡Hasta pronto!